Vandaag voor het eerst voor controle naar het Rijnstate in Arnhem.
Gisterenavond toen ik voor het slapen gaan Eloy nog even welterusten ging knuffelen zei hij tegen me dat hij het nu toch wel al ging zien dat ik was afgevallen. Ik werd smaller. Hahahahahahaha, de schat. Wat hou ik van mijn knul. Hij is dan wel 14 maar wil nog steeds even lekker ingestopt worden door mams. En mams geniet ervan omdat ze weet dat er een moment komt dat het over is. Dus zolang hij het nog wil ga ik dapper door met instoppen en welterusten knuffelen. Maar mams moet wel normaal doen als er vrienden in de buurt zijn he! Vooral niet zoenen en geen rare dingen zeggen. Alsof ik rare dingen zeg?
Ik moest er om 10.15 uur zijn maar kwam pas om 10.30 uur aan. Om 8.30 uur van huis gegaan. Normaal is het een uurtje rijden maar files, files en nog eens files. De Tom Tom gaf me een alternatieve route. Geweldig, wat een prachtige omgeving heb ik gezien. Echt, wat een genot om daar te wonen zeg. Maar ja, wel te laat in het ziekenhuis. Gelukkig deden ze daar niet zo moeilijk over. Zal gerust wel eens vaker voorkomen want ze komen uit alle hoeken en gaten van Nederland om daar te worden geholpen.
De verpleegkundige waar ik voor controle moest zijn was echt een schatje. Nam de tijd voor je en was oprecht geïnteresseerd in mijn verhaal.
Er is nu 10 kilo af en ik ben 10 cm in omvang (buik) kwijt. Dat vond zij een geweldig resultaat in twee maanden tijd. Wel moet ik nu een afspraak maken om mijn maagbandje strakker te laten spuiten omdat ik nu toch wel weer meer kan eten dan in het begin. Ik zei nog tegen de verpleegkundige dat ik bang was dat de band misschien geslipt was. (Over je maag heenzakt omdat hij niet strak genoeg zit) maar daar hoefde ik niet bang voor te zijn omdat ik dan wel anders had gezeten, gelopen, gelegen etc. Dat doet namelijk behoorlijk pijn, je wordt misselijk en moet dan linea recta naar het ziekenhuis om geopereerd te worden. De band zit trouwens ook aan je maag vastgemaakt. Het meer kunnen eten komt omdat het vet rond je maag als eerste verdwijnt. Daar schijnt bij overgewicht een behoorlijke vetlaag omheen te zitten. Logisch dat het bandje dus losser gaat zitten en als dat zo is (wat bij mij het geval is) wordt het tijd om de eerst cctjes zoutoplossing er in te laten spuiten.
Ik vroeg haar hoeveel cc er bij de operatie was ingespoten. Dat bleek niets te zijn. Dit doen ze omdat je maag geïrriteerd is na de operatie en je lichaam als bescherming vocht er naar toe stuurt. Als voorbeeld gaf ze je knie. Als je die stoot komt er vocht in je knie. Dit doet je lichaam om de wond of kneuzing te beschermen en de tijd te geven om te helen. Een soort van stootkussen er omheen dus. Als ze de maagband dus tijdens de operatie zouden vullen dan zou het zo maar kunnen gebeuren dat je hele maag afgesloten raakt. En dat is niet leuk, dat doet pijn en je kan meteen helemaal niets meer eten. Ze vullen hem wel tijdens de operatie om te kijken of er nergens een lek zit maar ze halen het er ook weer meteen uit.
Mijn operatie heeft in totaal een uurtje geduurd. Dat was supersnel zei ze maar dat kwam omdat alles zo voorspoedig verliep. Geen bloedingen etc.
Lieve mensen, ik ben nog steeds zo gelukkig dat ik dit heb laten doen.
Nu morgen de Obesitas Kliniek in Hilversum bellen om een afspraak te maken voor opspuiten. Ben reuze benieuwd hoe dat gaat. En of ze mijn ventiel meteen kunnen vinden. Hahahahaha.
donderdag 6 november 2008
maandag 13 oktober 2008
Vrijdag 10 okober : 2e Controle afspraak NOK: - 9,3 Kilo / BMI 44,5
Voor mij de 1e keer dat ik voor de nazorg naar de NOK moet.
We zijn met een groep van (ik geloof) 12 mensen.
Het praten bestaat voornamelijk uit ervaringen uit wisselen. De psychologe die ons de 1e anderhalf uur begeleid is dezelfde die mij in het voortraject te woord heeft gestaan.
We praten over het lichaam dat niet meer veel kan eten en over de geest die nog steeds veel wil eten. En dat is natuurlijk wel zo. In mijn hoofd ben ik nog steeds de eet verslaafde; dat is niet zomaar in een paar weken verdwenen. Mijn avondeten gaat er prima in. En ik heb ook wel genoeg als ik mijn bord leeg heb. Maar mijn ontbijt van 2 geroosterde boterhammen smaakt altijd naar meer. Veel van mijn mede cursisten beginnen 's morgens met pap maar ik ben niet zo'n papmens. Heb het wel gedaan natuurlijk in de vloeibare periode. Bloempap, dat geven ze ook aan baby's. Het is gewoon niet te vreten. Gortepap, ook zo verschrikkelijk. Dus ik heb me aan de havermoutpap gehouden, dat was nog wel te doen.
Na anderhalf uur is het tijd voor de groeps sessie met de voedingsdeskundige. En terwijl we met haar praten wordt iedereen, om de beurt, gewogen en gemeten door de diëtiste. Ook meet ze je bloeddruk op en berekend opnieuw je BMI. Ik ben als een van de laatste aan de beurt om gewogen te worden. En yesssssssssss; ik ben 9,3 kilo kwijt, mijn BMI is 44,5 en ik ben er dolgelukkig mee. Natuurlijk moet er nog heel wat af maar dit resultaat is me nog nooit eerder gelukt in zo'n korte tijd. Gemiddeld vallen mensen met een maagband ca. 10 kilo af in de 1e drie maanden dus ik mag zeker niet mopperen.
De groeps sessie met de fréle voedingsdeskundige, die zoals ze verteld 8 boterhammen per dag eet, is gezellig. Er zitten ook 2 bijdehandjes in onze groep. Van die types die denken alles te weten, je om de oren slaan met op internet opgezochte medische termen en in harmonie leven met hun omgeving (geweldig voor hun maar lul lekker normaal Nederlands zodat iedereen het begrijpt!). Ze zitten er bij met een soort van nonchalange; alsof het allemaal een makkie is. En dan ga ik steigeren hè en dwars tegen ze in. Alsjeblieft zeg; doe normaal, we zitten hier allemaal met hetzelfde probleem en zijn er om van elkaar te leren, elkaar te helpen. Misschien ook niet zo lief van mij maar ik kan er niet zo goed tegen hè tegen dat soort types.
Eigenlijk valt er niet echt veel te vertellen. Je praat over goed en slecht cholestrol, dat je 2 keer per week vette vis moet eten, hoe belangrijk het slikken van multi vitaminen en kalk is als je een maagband hebt en dat beweging een must is. Iets wat we allemaal wel weten natuurlijk.
En natuurlijk moet ook ík meer gaan bewegen, dat staat vast. Maar dan heb ik wel wandelschoenen nodig en die heb ik niet.
Ik ben een hoge hakken mens; geen platte schoen te bekennen in mijn schoenen collectie. Dus die moet ik kopen en dat is niet makkelijk. Ten eerste heb ik zwemvliezen (breed als de pest die voeten van mij). Dan heb ik ook nog een hoge wreef. En mijn (nu nog) te hoge bloeddruk zorgt voor het vasthouden van vocht. Al deze dingen bij elkaar zorgen er voor dat mijn voeten er niet uit zien als een alledaagse voet. Natuurlijk slik ik plaspillen en dan zie je het vocht wel wegtrekken maar toch, de rest blijft.
En mijn liefje wil zo graag wandelen, over de heide, in het bos, over de boulevard in Scheveningen, op het strand, langs de dijk. Maar ik heb geen goeie schoenen. Dus die gaan we nu kopen, geen flut dingen natuurlijk want daar heb ik de voeten niet voor om flut dingen te dragen. Ook geen gympen want als je altijd op hoge hakken loopt kan je niet in een keer plat gaan lopen. De kuitspier werkt dan vreselijk tegen. Die is na al die jaren op hoge hakken lopen ernstig verkort. Dus rustig aan weer oprekken die spier. Bovendien houd mijn liefje niet zo van vrouwen op gympen. Dus op zoek naar een leuke korte laars met toch wel een klein hakje eronder. Ik heb ze nog steeds niet gevonden en dus nog steeds niet gewandeld langs, over, op en in al die plekken die ik hierboven al noemde.
Ik heb in de afgelopen 6 weken wel een regelmatig eetpatroon gekregen. Voor de maagband deed ik maar wat.
's Morgens niet eten en dan om een uurtje of 2 's middags maar eens wat vaags naar binnen werken. Het liefst tussen van alles en nog wat door, niet even rustig zitten natuurlijk. Maar nu eet ik keurig, gelijk met mijn zoon voor hij naar school gaat mijn twee geroosterde boterhammen, beschuiten of crackers. Om een uurtje of 1 's middags hetzelfde verhaal. En 's avonds kook en varieer ik mijn eten zoals ik nog nooit heb gedaan. Zelfs als mijn zoon er niet is dan kook ik voor mezelf. Nou, dat deed ik 6 weken geleden echt niet. Propte dan gewoon een vage boterham naar binnen. Of ik deed een beroep op één of andere bezorgdienst van vette zooi. En ik moet zeggen, de eetgewoonte die ik nu heb bevalt me prima!
Wat ik wel moeilijk vind is dat ik niet meer mag drinken bij mijn eten. Eten zet uit in je maag als je tegelijkertijd drinkt. En omdat ik nog maar een piepklein maagje heb moet ik dat vermijden. De maag heeft (en ook dat piepkleine maagje dat overblijft na het plaatsen van een maagband) de bijzondere eigenschap uit te gaan zetten bij overeten en dus ook bij het uitzetten van eten. Dus voor mij geen drinken meer een half uur voor en een half uur na het eten.
Nou, ik denk dat het wel weer even genoeg is voor dit moment.
We zijn met een groep van (ik geloof) 12 mensen.
Het praten bestaat voornamelijk uit ervaringen uit wisselen. De psychologe die ons de 1e anderhalf uur begeleid is dezelfde die mij in het voortraject te woord heeft gestaan.
We praten over het lichaam dat niet meer veel kan eten en over de geest die nog steeds veel wil eten. En dat is natuurlijk wel zo. In mijn hoofd ben ik nog steeds de eet verslaafde; dat is niet zomaar in een paar weken verdwenen. Mijn avondeten gaat er prima in. En ik heb ook wel genoeg als ik mijn bord leeg heb. Maar mijn ontbijt van 2 geroosterde boterhammen smaakt altijd naar meer. Veel van mijn mede cursisten beginnen 's morgens met pap maar ik ben niet zo'n papmens. Heb het wel gedaan natuurlijk in de vloeibare periode. Bloempap, dat geven ze ook aan baby's. Het is gewoon niet te vreten. Gortepap, ook zo verschrikkelijk. Dus ik heb me aan de havermoutpap gehouden, dat was nog wel te doen.
Na anderhalf uur is het tijd voor de groeps sessie met de voedingsdeskundige. En terwijl we met haar praten wordt iedereen, om de beurt, gewogen en gemeten door de diëtiste. Ook meet ze je bloeddruk op en berekend opnieuw je BMI. Ik ben als een van de laatste aan de beurt om gewogen te worden. En yesssssssssss; ik ben 9,3 kilo kwijt, mijn BMI is 44,5 en ik ben er dolgelukkig mee. Natuurlijk moet er nog heel wat af maar dit resultaat is me nog nooit eerder gelukt in zo'n korte tijd. Gemiddeld vallen mensen met een maagband ca. 10 kilo af in de 1e drie maanden dus ik mag zeker niet mopperen.
De groeps sessie met de fréle voedingsdeskundige, die zoals ze verteld 8 boterhammen per dag eet, is gezellig. Er zitten ook 2 bijdehandjes in onze groep. Van die types die denken alles te weten, je om de oren slaan met op internet opgezochte medische termen en in harmonie leven met hun omgeving (geweldig voor hun maar lul lekker normaal Nederlands zodat iedereen het begrijpt!). Ze zitten er bij met een soort van nonchalange; alsof het allemaal een makkie is. En dan ga ik steigeren hè en dwars tegen ze in. Alsjeblieft zeg; doe normaal, we zitten hier allemaal met hetzelfde probleem en zijn er om van elkaar te leren, elkaar te helpen. Misschien ook niet zo lief van mij maar ik kan er niet zo goed tegen hè tegen dat soort types.
Eigenlijk valt er niet echt veel te vertellen. Je praat over goed en slecht cholestrol, dat je 2 keer per week vette vis moet eten, hoe belangrijk het slikken van multi vitaminen en kalk is als je een maagband hebt en dat beweging een must is. Iets wat we allemaal wel weten natuurlijk.
En natuurlijk moet ook ík meer gaan bewegen, dat staat vast. Maar dan heb ik wel wandelschoenen nodig en die heb ik niet.
Ik ben een hoge hakken mens; geen platte schoen te bekennen in mijn schoenen collectie. Dus die moet ik kopen en dat is niet makkelijk. Ten eerste heb ik zwemvliezen (breed als de pest die voeten van mij). Dan heb ik ook nog een hoge wreef. En mijn (nu nog) te hoge bloeddruk zorgt voor het vasthouden van vocht. Al deze dingen bij elkaar zorgen er voor dat mijn voeten er niet uit zien als een alledaagse voet. Natuurlijk slik ik plaspillen en dan zie je het vocht wel wegtrekken maar toch, de rest blijft.
En mijn liefje wil zo graag wandelen, over de heide, in het bos, over de boulevard in Scheveningen, op het strand, langs de dijk. Maar ik heb geen goeie schoenen. Dus die gaan we nu kopen, geen flut dingen natuurlijk want daar heb ik de voeten niet voor om flut dingen te dragen. Ook geen gympen want als je altijd op hoge hakken loopt kan je niet in een keer plat gaan lopen. De kuitspier werkt dan vreselijk tegen. Die is na al die jaren op hoge hakken lopen ernstig verkort. Dus rustig aan weer oprekken die spier. Bovendien houd mijn liefje niet zo van vrouwen op gympen. Dus op zoek naar een leuke korte laars met toch wel een klein hakje eronder. Ik heb ze nog steeds niet gevonden en dus nog steeds niet gewandeld langs, over, op en in al die plekken die ik hierboven al noemde.
Ik heb in de afgelopen 6 weken wel een regelmatig eetpatroon gekregen. Voor de maagband deed ik maar wat.
's Morgens niet eten en dan om een uurtje of 2 's middags maar eens wat vaags naar binnen werken. Het liefst tussen van alles en nog wat door, niet even rustig zitten natuurlijk. Maar nu eet ik keurig, gelijk met mijn zoon voor hij naar school gaat mijn twee geroosterde boterhammen, beschuiten of crackers. Om een uurtje of 1 's middags hetzelfde verhaal. En 's avonds kook en varieer ik mijn eten zoals ik nog nooit heb gedaan. Zelfs als mijn zoon er niet is dan kook ik voor mezelf. Nou, dat deed ik 6 weken geleden echt niet. Propte dan gewoon een vage boterham naar binnen. Of ik deed een beroep op één of andere bezorgdienst van vette zooi. En ik moet zeggen, de eetgewoonte die ik nu heb bevalt me prima!
Wat ik wel moeilijk vind is dat ik niet meer mag drinken bij mijn eten. Eten zet uit in je maag als je tegelijkertijd drinkt. En omdat ik nog maar een piepklein maagje heb moet ik dat vermijden. De maag heeft (en ook dat piepkleine maagje dat overblijft na het plaatsen van een maagband) de bijzondere eigenschap uit te gaan zetten bij overeten en dus ook bij het uitzetten van eten. Dus voor mij geen drinken meer een half uur voor en een half uur na het eten.
Nou, ik denk dat het wel weer even genoeg is voor dit moment.
dinsdag 23 september 2008
Vrijdag 19 september 2008: 1e Controle afspraak NOK
Helaas, de afspraak ging i.v.m. ziekte van de groepsleidster niet door. De volgende afspraak is 10 oktober. Officieel weet ik dus nog niet hoeveel er totaal af is maar officieus (gewogen bij mijn zus na 2 weken maagband) is er nu bijna 10 kilo af. JOEPIE!!!!
Ik voel mij steeds beter. Ben nog wel moe van de narcose en moet 's middags nog wel een tukkie doen. Zwaar tillen en huishoudelijk werk mag nog steeds niet dus laat ik me lekker verwennen. De lichte huishoudelijke dingen zoals was ophangen, afwassen, koken etc. doe ik wel en dat gaat prima.
Ik heb al een paar keer korte stukjes gefietst en dat gaat goed. Wel moe daarna maar dat is natuurlijk niet raar. Lekker in de luie stoel liggen en een aflevering van Mcleods Daughters kijken is ook genieten hoor. Glaasje sap naast me; heerlijk.
Ik mag van de diëtiste nu alle groenten eten. Ik moet zelf een beetje mijn weg daar in zoeken. Ik moet wel iets meer fruit eten dus dat neem ik in de vorm van verse jus d'orange en 2 flesjes Vie per dag. 's Morgens nog steeds aan de pap.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik wel uitkijk naar mijn eerste beschuitje of geroosterde boterham. Nog Anderhalve week vloeibaar en dan eindelijk over naar vast voedsel. Heerlijk, ik kijk er naar uit!
Ik voel mij steeds beter. Ben nog wel moe van de narcose en moet 's middags nog wel een tukkie doen. Zwaar tillen en huishoudelijk werk mag nog steeds niet dus laat ik me lekker verwennen. De lichte huishoudelijke dingen zoals was ophangen, afwassen, koken etc. doe ik wel en dat gaat prima.
Ik heb al een paar keer korte stukjes gefietst en dat gaat goed. Wel moe daarna maar dat is natuurlijk niet raar. Lekker in de luie stoel liggen en een aflevering van Mcleods Daughters kijken is ook genieten hoor. Glaasje sap naast me; heerlijk.
Ik mag van de diëtiste nu alle groenten eten. Ik moet zelf een beetje mijn weg daar in zoeken. Ik moet wel iets meer fruit eten dus dat neem ik in de vorm van verse jus d'orange en 2 flesjes Vie per dag. 's Morgens nog steeds aan de pap.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik wel uitkijk naar mijn eerste beschuitje of geroosterde boterham. Nog Anderhalve week vloeibaar en dan eindelijk over naar vast voedsel. Heerlijk, ik kijk er naar uit!
dinsdag 16 september 2008
Dinsdag 16 september 2008: Telefonisch consult met dietiste NOK
Vandaag het telefonisch consult gehad met de diëtiste van het NOK.
Heb haar verteld wat ik over de hele dag (vloeibaar) eet. Was allemaal goed alleen moet ik 1 portie fruit meer eten. Verder hoef ik geen drink bouillon meer te nemen maar mag ik ook lekker verse soep maken met balletjes. Alleen wel alles weer pureren maar dit zal meer voldoening geven.
Ze stuurt me nog wat informatie op die ik thuis op mijn gemak kan doorlezen. Ze heeft wel veel verteld maar probeer dat maar eens allemaal op je harde schijf op te slaan.
Ik voel me goed, nog wel aanvallen van vermoeidheid maar volgens haar komt dat door de narcose. Gewoon aan toe geven, lekker tukkie doen.
Ze hamerde er wel op dat ik vooral NIET moest tillen en geen zware huishoudelijke taken moest doen. Verder vooral rustig eten en er de tijd voor nemen.
Veder mag ik NOOIT geen koolzuurhoudende dranken meer en NOOIT meer gesmolten kaas eten. Daar kan de doorgang van mijn maag verstopt van raken met alle gevolgen van dien.
Ik mag nu ook alle groenten eten, alleen ook weer allemaal gepureerd.
Heb haar verteld wat ik over de hele dag (vloeibaar) eet. Was allemaal goed alleen moet ik 1 portie fruit meer eten. Verder hoef ik geen drink bouillon meer te nemen maar mag ik ook lekker verse soep maken met balletjes. Alleen wel alles weer pureren maar dit zal meer voldoening geven.
Ze stuurt me nog wat informatie op die ik thuis op mijn gemak kan doorlezen. Ze heeft wel veel verteld maar probeer dat maar eens allemaal op je harde schijf op te slaan.
Ik voel me goed, nog wel aanvallen van vermoeidheid maar volgens haar komt dat door de narcose. Gewoon aan toe geven, lekker tukkie doen.
Ze hamerde er wel op dat ik vooral NIET moest tillen en geen zware huishoudelijke taken moest doen. Verder vooral rustig eten en er de tijd voor nemen.
Veder mag ik NOOIT geen koolzuurhoudende dranken meer en NOOIT meer gesmolten kaas eten. Daar kan de doorgang van mijn maag verstopt van raken met alle gevolgen van dien.
Ik mag nu ook alle groenten eten, alleen ook weer allemaal gepureerd.
Donderdag 11 september 2008: Even wegen
Het gaat buitengewoon goed.
De pijn die je zou hebben van het koolzuurgas dat voor de operatie in je buik wordt gepompt is helemaal niet aanwezig geweest. Zondagavond wel een soort van spierpijn in mijn schouders gehad maar dat was niet echt ondragelijk. Was ook vrij snel weer verdwenen.
Vandaag (6 dagen na de operatie) heb ik aan mijn zus gevraagd of zij haar weegschaal mee wilde nemen om mij voor het eerst eens te wegen (die van mij heb ik 10 jaar geleden al gefrustreerd in de kliko gegooid) en JOEKIEDOE ruim 6 kilo kwijt. Ik kon mijn ogen niet geloven. Natuurlijk zal dit niet in hetzelfde tempo door blijven gaan maar wat een opsteker was dat zeg.
Het hoesten en niezen doet nu ook geen pijn meer.
Voor mijn maagband (130,5 kilo schoon aan de haak) had ik zoveel last van allerlei ongemakken. Ik noem je teen nagels knippen. Dat was voor mij echt een marteling. Niet omdat het knippen pijn deed maar omdat ik door de omvang van mijn buik er amper nog bij kon. Energie vretend gewoon. En nu na 10 dagen kan ik er weer bij. Dat betekend dus dat mijn buikomvang is afgenomen. Dat wordt nagels lakken!
Ik merkte ook al na een paar dagen dat, ondanks dat je weinig eet, mijn energie met sprongen vooruit ging. Het opstaan uit een stoel gaat veel soepeler. De stramheid van mijn lijf wordt steeds minder. En zo snel al. In gedachten zie ik mijzelf al lichtvoetig en in slowmotion over het strand rennen, hahahaha.
Verder ben ik natuurlijk nog steeds vloeibaar. Maar echt, dat is heel goed te doen tot nu toe. Na een week merkte ik toch wel dat mijn maag ging vragen maar als ik dan mijn papje 's morgens at of mijn drinkbouillonnetje 's middags dronk dan was dat gevoel ook meteen weer weg. Een openbaring gewoon!
Dinsdag 16 september 2008 heb ik een telefonisch consult met de diëtiste van het NOK (Nederlandse Obesitas Kliniek). Vrijdag 19 september 2008 heb ik mijn eerste controle afspraak bij het NOK. Wegen en meten, ervaringen uitwisselen etc. 6 November moet ik voor de 1e keer voor controle naar het Rijnstate in Arnhem.
Nou, tot nu toe gaat alles voorspoedig en voel ik mij in 10 dagen tijd al een ander mens.
Ik kijk uit naar mijn eerste wandeling in het bos zonder na 5 minuten al door mijn hoeven te zakken.
De pijn die je zou hebben van het koolzuurgas dat voor de operatie in je buik wordt gepompt is helemaal niet aanwezig geweest. Zondagavond wel een soort van spierpijn in mijn schouders gehad maar dat was niet echt ondragelijk. Was ook vrij snel weer verdwenen.
Vandaag (6 dagen na de operatie) heb ik aan mijn zus gevraagd of zij haar weegschaal mee wilde nemen om mij voor het eerst eens te wegen (die van mij heb ik 10 jaar geleden al gefrustreerd in de kliko gegooid) en JOEKIEDOE ruim 6 kilo kwijt. Ik kon mijn ogen niet geloven. Natuurlijk zal dit niet in hetzelfde tempo door blijven gaan maar wat een opsteker was dat zeg.
Het hoesten en niezen doet nu ook geen pijn meer.
Voor mijn maagband (130,5 kilo schoon aan de haak) had ik zoveel last van allerlei ongemakken. Ik noem je teen nagels knippen. Dat was voor mij echt een marteling. Niet omdat het knippen pijn deed maar omdat ik door de omvang van mijn buik er amper nog bij kon. Energie vretend gewoon. En nu na 10 dagen kan ik er weer bij. Dat betekend dus dat mijn buikomvang is afgenomen. Dat wordt nagels lakken!
Ik merkte ook al na een paar dagen dat, ondanks dat je weinig eet, mijn energie met sprongen vooruit ging. Het opstaan uit een stoel gaat veel soepeler. De stramheid van mijn lijf wordt steeds minder. En zo snel al. In gedachten zie ik mijzelf al lichtvoetig en in slowmotion over het strand rennen, hahahaha.
Verder ben ik natuurlijk nog steeds vloeibaar. Maar echt, dat is heel goed te doen tot nu toe. Na een week merkte ik toch wel dat mijn maag ging vragen maar als ik dan mijn papje 's morgens at of mijn drinkbouillonnetje 's middags dronk dan was dat gevoel ook meteen weer weg. Een openbaring gewoon!
Dinsdag 16 september 2008 heb ik een telefonisch consult met de diëtiste van het NOK (Nederlandse Obesitas Kliniek). Vrijdag 19 september 2008 heb ik mijn eerste controle afspraak bij het NOK. Wegen en meten, ervaringen uitwisselen etc. 6 November moet ik voor de 1e keer voor controle naar het Rijnstate in Arnhem.
Nou, tot nu toe gaat alles voorspoedig en voel ik mij in 10 dagen tijd al een ander mens.
Ik kijk uit naar mijn eerste wandeling in het bos zonder na 5 minuten al door mijn hoeven te zakken.
Zondag 7 september 2008: Ik kan mijn enkels zien
De ochtend begonnen met een schaaltje havermoutpap. 's Middags heldere tomaten bouillon gedronken, heerlijk smaakte het en voor het avondeten had ik aardappel, spinazie en een 1/2 tartaartje. Het was echt smullen. Het is verdomd waar, ik ga waarderen wat ik mag eten.
Vanavond mijn eerste bakkie koffie gedronken en dat ging ook goed.
Nippen en kleine hapjes, dat zal voortaan mijn manier van eten zijn. En eerlijk gezegd ben ik nu al veel bewuster met mijn eten bezig. Ook merk ik dat ik veel meer geniet van hetgeen ik eet.
Uiteraard moet ik vitamine preparaten erbij slikken omdat ik deze niet meer volledig uit mijn voeding kan halen. Ook heb ik calcium bruispoeder gehad voor het 1e jaar.
En na amper twee dagen een maagband kan ik verdorie mijn enkels weer zien. Die voeten van mij waren altijd zo dik en opgezet dat mijn enkels niet meer zichtbaar waren. Zo snel een resultaat zien, dat had ik nooit kunnen bedenken.
Wat wel belangrijk is, is dat je naaste omgeving helemaal achter je staat want je hebt de eerste 3 tot 4 weken echt wel hulp nodig. Je mag niet tillen dus boodschappen doen en huishoudelijk werk zit er niet in. Gelukkig heb ik mijn lieve Peter die me zo heel erg steunt en mijn lieve zoon Eloy die zijn mama zoveel mogelijk helpt. En nog maar te zwijgen van mijn lieve zus Jannie en nicht Paulien en ex Marcel die allemaal voor me klaar staan. Dat geeft ook een supergevoel! Wat hou ik zielsveel van die mensen!
Wat mij zo ontzettend goed deed waren Peter zijn woorden: Ik ben zo vreselijk trots op je Vonne, dat je dit op vrijwillige basis bent aangegaan.
60 Kilo moet er af. M.a.w. ik sleep al jaren een mens met me mee. De doktoren denken dat dit in een jaar haalbaar is. Waarschijnlijk zal er dan wel een buikwand correctie moeten plaatsvinden maar dat is niet perse noodzakelijk. De huid die slap kan worden veel masseren (Peter!) kan wonderen doen. Nou dat is toch niet echt vervelend he???
Wie weet loop ik volgend jaar zomer wel in mijn mini bikini (hahahahahaha). Maar laat ik duidelijk zijn; ik doe het niet om er strak en sexy bij te lopen, ik doe het omdat ik graag nog een lange tijd wil genieten van het leven. Uit wandelen, dingen ondernemen, mijn energie terugwinnen.
Vanavond mijn eerste bakkie koffie gedronken en dat ging ook goed.
Nippen en kleine hapjes, dat zal voortaan mijn manier van eten zijn. En eerlijk gezegd ben ik nu al veel bewuster met mijn eten bezig. Ook merk ik dat ik veel meer geniet van hetgeen ik eet.
Uiteraard moet ik vitamine preparaten erbij slikken omdat ik deze niet meer volledig uit mijn voeding kan halen. Ook heb ik calcium bruispoeder gehad voor het 1e jaar.
En na amper twee dagen een maagband kan ik verdorie mijn enkels weer zien. Die voeten van mij waren altijd zo dik en opgezet dat mijn enkels niet meer zichtbaar waren. Zo snel een resultaat zien, dat had ik nooit kunnen bedenken.
Wat wel belangrijk is, is dat je naaste omgeving helemaal achter je staat want je hebt de eerste 3 tot 4 weken echt wel hulp nodig. Je mag niet tillen dus boodschappen doen en huishoudelijk werk zit er niet in. Gelukkig heb ik mijn lieve Peter die me zo heel erg steunt en mijn lieve zoon Eloy die zijn mama zoveel mogelijk helpt. En nog maar te zwijgen van mijn lieve zus Jannie en nicht Paulien en ex Marcel die allemaal voor me klaar staan. Dat geeft ook een supergevoel! Wat hou ik zielsveel van die mensen!
Wat mij zo ontzettend goed deed waren Peter zijn woorden: Ik ben zo vreselijk trots op je Vonne, dat je dit op vrijwillige basis bent aangegaan.
60 Kilo moet er af. M.a.w. ik sleep al jaren een mens met me mee. De doktoren denken dat dit in een jaar haalbaar is. Waarschijnlijk zal er dan wel een buikwand correctie moeten plaatsvinden maar dat is niet perse noodzakelijk. De huid die slap kan worden veel masseren (Peter!) kan wonderen doen. Nou dat is toch niet echt vervelend he???
Wie weet loop ik volgend jaar zomer wel in mijn mini bikini (hahahahahaha). Maar laat ik duidelijk zijn; ik doe het niet om er strak en sexy bij te lopen, ik doe het omdat ik graag nog een lange tijd wil genieten van het leven. Uit wandelen, dingen ondernemen, mijn energie terugwinnen.
De dag na de operatie, thuiskomst 6 september 2008
Zaterdag 6 september 2008 ben ik thuis gekomen.
Natuurlijk nog moe van de narcose. Veel hazeslaapjes gedaan. En hele kleine beetjes eten naar binnen werken. Het koffiekopje met vla deed er ongeveer een half uur over voordat het er in zat.
Zaterdagavond voor het eerst 1 kleine aardappel en 4 bospeentjes gekookt. Tartaartje erbij en de hele hap goed fijngeprakt en smeuig gemaakt met bouillon want alles moet de eerste 3 tot 4 weken vloeibaar. Maar ohhhhh, wat smaakte dat lekker zeg. Tja, de hoeveelheid was nog niet een 10e deel van wat ik anders at maar na het opgegeten te hebben zat ik gewoon echt vol. Een openbaring voor mij want een vol gevoel hebben ken ik al jaaaaaaren niet meer.
Peet doet 's middags boodschappen en haalt de dingen in huis die ik mag hebben; drinkbouillon, optimel, vie groenten/vruchtensap, karnemelk, spinazie, tartaartjes etc. Mijn koelkast ligt vol; alleen nu met gezonde dingen.
Eloy is nog een beetje onder de indruk en heeft geloof ik nog niet echt door wat er allemaal gebeurt is.
Ik lig in mijn luie tv stoel en ben trots op mezelf dat ik deze stap heb genomen
Natuurlijk nog moe van de narcose. Veel hazeslaapjes gedaan. En hele kleine beetjes eten naar binnen werken. Het koffiekopje met vla deed er ongeveer een half uur over voordat het er in zat.
Zaterdagavond voor het eerst 1 kleine aardappel en 4 bospeentjes gekookt. Tartaartje erbij en de hele hap goed fijngeprakt en smeuig gemaakt met bouillon want alles moet de eerste 3 tot 4 weken vloeibaar. Maar ohhhhh, wat smaakte dat lekker zeg. Tja, de hoeveelheid was nog niet een 10e deel van wat ik anders at maar na het opgegeten te hebben zat ik gewoon echt vol. Een openbaring voor mij want een vol gevoel hebben ken ik al jaaaaaaren niet meer.
Peet doet 's middags boodschappen en haalt de dingen in huis die ik mag hebben; drinkbouillon, optimel, vie groenten/vruchtensap, karnemelk, spinazie, tartaartjes etc. Mijn koelkast ligt vol; alleen nu met gezonde dingen.
Eloy is nog een beetje onder de indruk en heeft geloof ik nog niet echt door wat er allemaal gebeurt is.
Ik lig in mijn luie tv stoel en ben trots op mezelf dat ik deze stap heb genomen
Abonneren op:
Posts (Atom)
