Vandaag voor het eerst voor controle naar het Rijnstate in Arnhem.
Gisterenavond toen ik voor het slapen gaan Eloy nog even welterusten ging knuffelen zei hij tegen me dat hij het nu toch wel al ging zien dat ik was afgevallen. Ik werd smaller. Hahahahahahaha, de schat. Wat hou ik van mijn knul. Hij is dan wel 14 maar wil nog steeds even lekker ingestopt worden door mams. En mams geniet ervan omdat ze weet dat er een moment komt dat het over is. Dus zolang hij het nog wil ga ik dapper door met instoppen en welterusten knuffelen. Maar mams moet wel normaal doen als er vrienden in de buurt zijn he! Vooral niet zoenen en geen rare dingen zeggen. Alsof ik rare dingen zeg?
Ik moest er om 10.15 uur zijn maar kwam pas om 10.30 uur aan. Om 8.30 uur van huis gegaan. Normaal is het een uurtje rijden maar files, files en nog eens files. De Tom Tom gaf me een alternatieve route. Geweldig, wat een prachtige omgeving heb ik gezien. Echt, wat een genot om daar te wonen zeg. Maar ja, wel te laat in het ziekenhuis. Gelukkig deden ze daar niet zo moeilijk over. Zal gerust wel eens vaker voorkomen want ze komen uit alle hoeken en gaten van Nederland om daar te worden geholpen.
De verpleegkundige waar ik voor controle moest zijn was echt een schatje. Nam de tijd voor je en was oprecht geïnteresseerd in mijn verhaal.
Er is nu 10 kilo af en ik ben 10 cm in omvang (buik) kwijt. Dat vond zij een geweldig resultaat in twee maanden tijd. Wel moet ik nu een afspraak maken om mijn maagbandje strakker te laten spuiten omdat ik nu toch wel weer meer kan eten dan in het begin. Ik zei nog tegen de verpleegkundige dat ik bang was dat de band misschien geslipt was. (Over je maag heenzakt omdat hij niet strak genoeg zit) maar daar hoefde ik niet bang voor te zijn omdat ik dan wel anders had gezeten, gelopen, gelegen etc. Dat doet namelijk behoorlijk pijn, je wordt misselijk en moet dan linea recta naar het ziekenhuis om geopereerd te worden. De band zit trouwens ook aan je maag vastgemaakt. Het meer kunnen eten komt omdat het vet rond je maag als eerste verdwijnt. Daar schijnt bij overgewicht een behoorlijke vetlaag omheen te zitten. Logisch dat het bandje dus losser gaat zitten en als dat zo is (wat bij mij het geval is) wordt het tijd om de eerst cctjes zoutoplossing er in te laten spuiten.
Ik vroeg haar hoeveel cc er bij de operatie was ingespoten. Dat bleek niets te zijn. Dit doen ze omdat je maag geïrriteerd is na de operatie en je lichaam als bescherming vocht er naar toe stuurt. Als voorbeeld gaf ze je knie. Als je die stoot komt er vocht in je knie. Dit doet je lichaam om de wond of kneuzing te beschermen en de tijd te geven om te helen. Een soort van stootkussen er omheen dus. Als ze de maagband dus tijdens de operatie zouden vullen dan zou het zo maar kunnen gebeuren dat je hele maag afgesloten raakt. En dat is niet leuk, dat doet pijn en je kan meteen helemaal niets meer eten. Ze vullen hem wel tijdens de operatie om te kijken of er nergens een lek zit maar ze halen het er ook weer meteen uit.
Mijn operatie heeft in totaal een uurtje geduurd. Dat was supersnel zei ze maar dat kwam omdat alles zo voorspoedig verliep. Geen bloedingen etc.
Lieve mensen, ik ben nog steeds zo gelukkig dat ik dit heb laten doen.
Nu morgen de Obesitas Kliniek in Hilversum bellen om een afspraak te maken voor opspuiten. Ben reuze benieuwd hoe dat gaat. En of ze mijn ventiel meteen kunnen vinden. Hahahahaha.
donderdag 6 november 2008
maandag 13 oktober 2008
Vrijdag 10 okober : 2e Controle afspraak NOK: - 9,3 Kilo / BMI 44,5
Voor mij de 1e keer dat ik voor de nazorg naar de NOK moet.
We zijn met een groep van (ik geloof) 12 mensen.
Het praten bestaat voornamelijk uit ervaringen uit wisselen. De psychologe die ons de 1e anderhalf uur begeleid is dezelfde die mij in het voortraject te woord heeft gestaan.
We praten over het lichaam dat niet meer veel kan eten en over de geest die nog steeds veel wil eten. En dat is natuurlijk wel zo. In mijn hoofd ben ik nog steeds de eet verslaafde; dat is niet zomaar in een paar weken verdwenen. Mijn avondeten gaat er prima in. En ik heb ook wel genoeg als ik mijn bord leeg heb. Maar mijn ontbijt van 2 geroosterde boterhammen smaakt altijd naar meer. Veel van mijn mede cursisten beginnen 's morgens met pap maar ik ben niet zo'n papmens. Heb het wel gedaan natuurlijk in de vloeibare periode. Bloempap, dat geven ze ook aan baby's. Het is gewoon niet te vreten. Gortepap, ook zo verschrikkelijk. Dus ik heb me aan de havermoutpap gehouden, dat was nog wel te doen.
Na anderhalf uur is het tijd voor de groeps sessie met de voedingsdeskundige. En terwijl we met haar praten wordt iedereen, om de beurt, gewogen en gemeten door de diëtiste. Ook meet ze je bloeddruk op en berekend opnieuw je BMI. Ik ben als een van de laatste aan de beurt om gewogen te worden. En yesssssssssss; ik ben 9,3 kilo kwijt, mijn BMI is 44,5 en ik ben er dolgelukkig mee. Natuurlijk moet er nog heel wat af maar dit resultaat is me nog nooit eerder gelukt in zo'n korte tijd. Gemiddeld vallen mensen met een maagband ca. 10 kilo af in de 1e drie maanden dus ik mag zeker niet mopperen.
De groeps sessie met de fréle voedingsdeskundige, die zoals ze verteld 8 boterhammen per dag eet, is gezellig. Er zitten ook 2 bijdehandjes in onze groep. Van die types die denken alles te weten, je om de oren slaan met op internet opgezochte medische termen en in harmonie leven met hun omgeving (geweldig voor hun maar lul lekker normaal Nederlands zodat iedereen het begrijpt!). Ze zitten er bij met een soort van nonchalange; alsof het allemaal een makkie is. En dan ga ik steigeren hè en dwars tegen ze in. Alsjeblieft zeg; doe normaal, we zitten hier allemaal met hetzelfde probleem en zijn er om van elkaar te leren, elkaar te helpen. Misschien ook niet zo lief van mij maar ik kan er niet zo goed tegen hè tegen dat soort types.
Eigenlijk valt er niet echt veel te vertellen. Je praat over goed en slecht cholestrol, dat je 2 keer per week vette vis moet eten, hoe belangrijk het slikken van multi vitaminen en kalk is als je een maagband hebt en dat beweging een must is. Iets wat we allemaal wel weten natuurlijk.
En natuurlijk moet ook ík meer gaan bewegen, dat staat vast. Maar dan heb ik wel wandelschoenen nodig en die heb ik niet.
Ik ben een hoge hakken mens; geen platte schoen te bekennen in mijn schoenen collectie. Dus die moet ik kopen en dat is niet makkelijk. Ten eerste heb ik zwemvliezen (breed als de pest die voeten van mij). Dan heb ik ook nog een hoge wreef. En mijn (nu nog) te hoge bloeddruk zorgt voor het vasthouden van vocht. Al deze dingen bij elkaar zorgen er voor dat mijn voeten er niet uit zien als een alledaagse voet. Natuurlijk slik ik plaspillen en dan zie je het vocht wel wegtrekken maar toch, de rest blijft.
En mijn liefje wil zo graag wandelen, over de heide, in het bos, over de boulevard in Scheveningen, op het strand, langs de dijk. Maar ik heb geen goeie schoenen. Dus die gaan we nu kopen, geen flut dingen natuurlijk want daar heb ik de voeten niet voor om flut dingen te dragen. Ook geen gympen want als je altijd op hoge hakken loopt kan je niet in een keer plat gaan lopen. De kuitspier werkt dan vreselijk tegen. Die is na al die jaren op hoge hakken lopen ernstig verkort. Dus rustig aan weer oprekken die spier. Bovendien houd mijn liefje niet zo van vrouwen op gympen. Dus op zoek naar een leuke korte laars met toch wel een klein hakje eronder. Ik heb ze nog steeds niet gevonden en dus nog steeds niet gewandeld langs, over, op en in al die plekken die ik hierboven al noemde.
Ik heb in de afgelopen 6 weken wel een regelmatig eetpatroon gekregen. Voor de maagband deed ik maar wat.
's Morgens niet eten en dan om een uurtje of 2 's middags maar eens wat vaags naar binnen werken. Het liefst tussen van alles en nog wat door, niet even rustig zitten natuurlijk. Maar nu eet ik keurig, gelijk met mijn zoon voor hij naar school gaat mijn twee geroosterde boterhammen, beschuiten of crackers. Om een uurtje of 1 's middags hetzelfde verhaal. En 's avonds kook en varieer ik mijn eten zoals ik nog nooit heb gedaan. Zelfs als mijn zoon er niet is dan kook ik voor mezelf. Nou, dat deed ik 6 weken geleden echt niet. Propte dan gewoon een vage boterham naar binnen. Of ik deed een beroep op één of andere bezorgdienst van vette zooi. En ik moet zeggen, de eetgewoonte die ik nu heb bevalt me prima!
Wat ik wel moeilijk vind is dat ik niet meer mag drinken bij mijn eten. Eten zet uit in je maag als je tegelijkertijd drinkt. En omdat ik nog maar een piepklein maagje heb moet ik dat vermijden. De maag heeft (en ook dat piepkleine maagje dat overblijft na het plaatsen van een maagband) de bijzondere eigenschap uit te gaan zetten bij overeten en dus ook bij het uitzetten van eten. Dus voor mij geen drinken meer een half uur voor en een half uur na het eten.
Nou, ik denk dat het wel weer even genoeg is voor dit moment.
We zijn met een groep van (ik geloof) 12 mensen.
Het praten bestaat voornamelijk uit ervaringen uit wisselen. De psychologe die ons de 1e anderhalf uur begeleid is dezelfde die mij in het voortraject te woord heeft gestaan.
We praten over het lichaam dat niet meer veel kan eten en over de geest die nog steeds veel wil eten. En dat is natuurlijk wel zo. In mijn hoofd ben ik nog steeds de eet verslaafde; dat is niet zomaar in een paar weken verdwenen. Mijn avondeten gaat er prima in. En ik heb ook wel genoeg als ik mijn bord leeg heb. Maar mijn ontbijt van 2 geroosterde boterhammen smaakt altijd naar meer. Veel van mijn mede cursisten beginnen 's morgens met pap maar ik ben niet zo'n papmens. Heb het wel gedaan natuurlijk in de vloeibare periode. Bloempap, dat geven ze ook aan baby's. Het is gewoon niet te vreten. Gortepap, ook zo verschrikkelijk. Dus ik heb me aan de havermoutpap gehouden, dat was nog wel te doen.
Na anderhalf uur is het tijd voor de groeps sessie met de voedingsdeskundige. En terwijl we met haar praten wordt iedereen, om de beurt, gewogen en gemeten door de diëtiste. Ook meet ze je bloeddruk op en berekend opnieuw je BMI. Ik ben als een van de laatste aan de beurt om gewogen te worden. En yesssssssssss; ik ben 9,3 kilo kwijt, mijn BMI is 44,5 en ik ben er dolgelukkig mee. Natuurlijk moet er nog heel wat af maar dit resultaat is me nog nooit eerder gelukt in zo'n korte tijd. Gemiddeld vallen mensen met een maagband ca. 10 kilo af in de 1e drie maanden dus ik mag zeker niet mopperen.
De groeps sessie met de fréle voedingsdeskundige, die zoals ze verteld 8 boterhammen per dag eet, is gezellig. Er zitten ook 2 bijdehandjes in onze groep. Van die types die denken alles te weten, je om de oren slaan met op internet opgezochte medische termen en in harmonie leven met hun omgeving (geweldig voor hun maar lul lekker normaal Nederlands zodat iedereen het begrijpt!). Ze zitten er bij met een soort van nonchalange; alsof het allemaal een makkie is. En dan ga ik steigeren hè en dwars tegen ze in. Alsjeblieft zeg; doe normaal, we zitten hier allemaal met hetzelfde probleem en zijn er om van elkaar te leren, elkaar te helpen. Misschien ook niet zo lief van mij maar ik kan er niet zo goed tegen hè tegen dat soort types.
Eigenlijk valt er niet echt veel te vertellen. Je praat over goed en slecht cholestrol, dat je 2 keer per week vette vis moet eten, hoe belangrijk het slikken van multi vitaminen en kalk is als je een maagband hebt en dat beweging een must is. Iets wat we allemaal wel weten natuurlijk.
En natuurlijk moet ook ík meer gaan bewegen, dat staat vast. Maar dan heb ik wel wandelschoenen nodig en die heb ik niet.
Ik ben een hoge hakken mens; geen platte schoen te bekennen in mijn schoenen collectie. Dus die moet ik kopen en dat is niet makkelijk. Ten eerste heb ik zwemvliezen (breed als de pest die voeten van mij). Dan heb ik ook nog een hoge wreef. En mijn (nu nog) te hoge bloeddruk zorgt voor het vasthouden van vocht. Al deze dingen bij elkaar zorgen er voor dat mijn voeten er niet uit zien als een alledaagse voet. Natuurlijk slik ik plaspillen en dan zie je het vocht wel wegtrekken maar toch, de rest blijft.
En mijn liefje wil zo graag wandelen, over de heide, in het bos, over de boulevard in Scheveningen, op het strand, langs de dijk. Maar ik heb geen goeie schoenen. Dus die gaan we nu kopen, geen flut dingen natuurlijk want daar heb ik de voeten niet voor om flut dingen te dragen. Ook geen gympen want als je altijd op hoge hakken loopt kan je niet in een keer plat gaan lopen. De kuitspier werkt dan vreselijk tegen. Die is na al die jaren op hoge hakken lopen ernstig verkort. Dus rustig aan weer oprekken die spier. Bovendien houd mijn liefje niet zo van vrouwen op gympen. Dus op zoek naar een leuke korte laars met toch wel een klein hakje eronder. Ik heb ze nog steeds niet gevonden en dus nog steeds niet gewandeld langs, over, op en in al die plekken die ik hierboven al noemde.
Ik heb in de afgelopen 6 weken wel een regelmatig eetpatroon gekregen. Voor de maagband deed ik maar wat.
's Morgens niet eten en dan om een uurtje of 2 's middags maar eens wat vaags naar binnen werken. Het liefst tussen van alles en nog wat door, niet even rustig zitten natuurlijk. Maar nu eet ik keurig, gelijk met mijn zoon voor hij naar school gaat mijn twee geroosterde boterhammen, beschuiten of crackers. Om een uurtje of 1 's middags hetzelfde verhaal. En 's avonds kook en varieer ik mijn eten zoals ik nog nooit heb gedaan. Zelfs als mijn zoon er niet is dan kook ik voor mezelf. Nou, dat deed ik 6 weken geleden echt niet. Propte dan gewoon een vage boterham naar binnen. Of ik deed een beroep op één of andere bezorgdienst van vette zooi. En ik moet zeggen, de eetgewoonte die ik nu heb bevalt me prima!
Wat ik wel moeilijk vind is dat ik niet meer mag drinken bij mijn eten. Eten zet uit in je maag als je tegelijkertijd drinkt. En omdat ik nog maar een piepklein maagje heb moet ik dat vermijden. De maag heeft (en ook dat piepkleine maagje dat overblijft na het plaatsen van een maagband) de bijzondere eigenschap uit te gaan zetten bij overeten en dus ook bij het uitzetten van eten. Dus voor mij geen drinken meer een half uur voor en een half uur na het eten.
Nou, ik denk dat het wel weer even genoeg is voor dit moment.
dinsdag 23 september 2008
Vrijdag 19 september 2008: 1e Controle afspraak NOK
Helaas, de afspraak ging i.v.m. ziekte van de groepsleidster niet door. De volgende afspraak is 10 oktober. Officieel weet ik dus nog niet hoeveel er totaal af is maar officieus (gewogen bij mijn zus na 2 weken maagband) is er nu bijna 10 kilo af. JOEPIE!!!!
Ik voel mij steeds beter. Ben nog wel moe van de narcose en moet 's middags nog wel een tukkie doen. Zwaar tillen en huishoudelijk werk mag nog steeds niet dus laat ik me lekker verwennen. De lichte huishoudelijke dingen zoals was ophangen, afwassen, koken etc. doe ik wel en dat gaat prima.
Ik heb al een paar keer korte stukjes gefietst en dat gaat goed. Wel moe daarna maar dat is natuurlijk niet raar. Lekker in de luie stoel liggen en een aflevering van Mcleods Daughters kijken is ook genieten hoor. Glaasje sap naast me; heerlijk.
Ik mag van de diëtiste nu alle groenten eten. Ik moet zelf een beetje mijn weg daar in zoeken. Ik moet wel iets meer fruit eten dus dat neem ik in de vorm van verse jus d'orange en 2 flesjes Vie per dag. 's Morgens nog steeds aan de pap.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik wel uitkijk naar mijn eerste beschuitje of geroosterde boterham. Nog Anderhalve week vloeibaar en dan eindelijk over naar vast voedsel. Heerlijk, ik kijk er naar uit!
Ik voel mij steeds beter. Ben nog wel moe van de narcose en moet 's middags nog wel een tukkie doen. Zwaar tillen en huishoudelijk werk mag nog steeds niet dus laat ik me lekker verwennen. De lichte huishoudelijke dingen zoals was ophangen, afwassen, koken etc. doe ik wel en dat gaat prima.
Ik heb al een paar keer korte stukjes gefietst en dat gaat goed. Wel moe daarna maar dat is natuurlijk niet raar. Lekker in de luie stoel liggen en een aflevering van Mcleods Daughters kijken is ook genieten hoor. Glaasje sap naast me; heerlijk.
Ik mag van de diëtiste nu alle groenten eten. Ik moet zelf een beetje mijn weg daar in zoeken. Ik moet wel iets meer fruit eten dus dat neem ik in de vorm van verse jus d'orange en 2 flesjes Vie per dag. 's Morgens nog steeds aan de pap.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik wel uitkijk naar mijn eerste beschuitje of geroosterde boterham. Nog Anderhalve week vloeibaar en dan eindelijk over naar vast voedsel. Heerlijk, ik kijk er naar uit!
dinsdag 16 september 2008
Dinsdag 16 september 2008: Telefonisch consult met dietiste NOK
Vandaag het telefonisch consult gehad met de diëtiste van het NOK.
Heb haar verteld wat ik over de hele dag (vloeibaar) eet. Was allemaal goed alleen moet ik 1 portie fruit meer eten. Verder hoef ik geen drink bouillon meer te nemen maar mag ik ook lekker verse soep maken met balletjes. Alleen wel alles weer pureren maar dit zal meer voldoening geven.
Ze stuurt me nog wat informatie op die ik thuis op mijn gemak kan doorlezen. Ze heeft wel veel verteld maar probeer dat maar eens allemaal op je harde schijf op te slaan.
Ik voel me goed, nog wel aanvallen van vermoeidheid maar volgens haar komt dat door de narcose. Gewoon aan toe geven, lekker tukkie doen.
Ze hamerde er wel op dat ik vooral NIET moest tillen en geen zware huishoudelijke taken moest doen. Verder vooral rustig eten en er de tijd voor nemen.
Veder mag ik NOOIT geen koolzuurhoudende dranken meer en NOOIT meer gesmolten kaas eten. Daar kan de doorgang van mijn maag verstopt van raken met alle gevolgen van dien.
Ik mag nu ook alle groenten eten, alleen ook weer allemaal gepureerd.
Heb haar verteld wat ik over de hele dag (vloeibaar) eet. Was allemaal goed alleen moet ik 1 portie fruit meer eten. Verder hoef ik geen drink bouillon meer te nemen maar mag ik ook lekker verse soep maken met balletjes. Alleen wel alles weer pureren maar dit zal meer voldoening geven.
Ze stuurt me nog wat informatie op die ik thuis op mijn gemak kan doorlezen. Ze heeft wel veel verteld maar probeer dat maar eens allemaal op je harde schijf op te slaan.
Ik voel me goed, nog wel aanvallen van vermoeidheid maar volgens haar komt dat door de narcose. Gewoon aan toe geven, lekker tukkie doen.
Ze hamerde er wel op dat ik vooral NIET moest tillen en geen zware huishoudelijke taken moest doen. Verder vooral rustig eten en er de tijd voor nemen.
Veder mag ik NOOIT geen koolzuurhoudende dranken meer en NOOIT meer gesmolten kaas eten. Daar kan de doorgang van mijn maag verstopt van raken met alle gevolgen van dien.
Ik mag nu ook alle groenten eten, alleen ook weer allemaal gepureerd.
Donderdag 11 september 2008: Even wegen
Het gaat buitengewoon goed.
De pijn die je zou hebben van het koolzuurgas dat voor de operatie in je buik wordt gepompt is helemaal niet aanwezig geweest. Zondagavond wel een soort van spierpijn in mijn schouders gehad maar dat was niet echt ondragelijk. Was ook vrij snel weer verdwenen.
Vandaag (6 dagen na de operatie) heb ik aan mijn zus gevraagd of zij haar weegschaal mee wilde nemen om mij voor het eerst eens te wegen (die van mij heb ik 10 jaar geleden al gefrustreerd in de kliko gegooid) en JOEKIEDOE ruim 6 kilo kwijt. Ik kon mijn ogen niet geloven. Natuurlijk zal dit niet in hetzelfde tempo door blijven gaan maar wat een opsteker was dat zeg.
Het hoesten en niezen doet nu ook geen pijn meer.
Voor mijn maagband (130,5 kilo schoon aan de haak) had ik zoveel last van allerlei ongemakken. Ik noem je teen nagels knippen. Dat was voor mij echt een marteling. Niet omdat het knippen pijn deed maar omdat ik door de omvang van mijn buik er amper nog bij kon. Energie vretend gewoon. En nu na 10 dagen kan ik er weer bij. Dat betekend dus dat mijn buikomvang is afgenomen. Dat wordt nagels lakken!
Ik merkte ook al na een paar dagen dat, ondanks dat je weinig eet, mijn energie met sprongen vooruit ging. Het opstaan uit een stoel gaat veel soepeler. De stramheid van mijn lijf wordt steeds minder. En zo snel al. In gedachten zie ik mijzelf al lichtvoetig en in slowmotion over het strand rennen, hahahaha.
Verder ben ik natuurlijk nog steeds vloeibaar. Maar echt, dat is heel goed te doen tot nu toe. Na een week merkte ik toch wel dat mijn maag ging vragen maar als ik dan mijn papje 's morgens at of mijn drinkbouillonnetje 's middags dronk dan was dat gevoel ook meteen weer weg. Een openbaring gewoon!
Dinsdag 16 september 2008 heb ik een telefonisch consult met de diëtiste van het NOK (Nederlandse Obesitas Kliniek). Vrijdag 19 september 2008 heb ik mijn eerste controle afspraak bij het NOK. Wegen en meten, ervaringen uitwisselen etc. 6 November moet ik voor de 1e keer voor controle naar het Rijnstate in Arnhem.
Nou, tot nu toe gaat alles voorspoedig en voel ik mij in 10 dagen tijd al een ander mens.
Ik kijk uit naar mijn eerste wandeling in het bos zonder na 5 minuten al door mijn hoeven te zakken.
De pijn die je zou hebben van het koolzuurgas dat voor de operatie in je buik wordt gepompt is helemaal niet aanwezig geweest. Zondagavond wel een soort van spierpijn in mijn schouders gehad maar dat was niet echt ondragelijk. Was ook vrij snel weer verdwenen.
Vandaag (6 dagen na de operatie) heb ik aan mijn zus gevraagd of zij haar weegschaal mee wilde nemen om mij voor het eerst eens te wegen (die van mij heb ik 10 jaar geleden al gefrustreerd in de kliko gegooid) en JOEKIEDOE ruim 6 kilo kwijt. Ik kon mijn ogen niet geloven. Natuurlijk zal dit niet in hetzelfde tempo door blijven gaan maar wat een opsteker was dat zeg.
Het hoesten en niezen doet nu ook geen pijn meer.
Voor mijn maagband (130,5 kilo schoon aan de haak) had ik zoveel last van allerlei ongemakken. Ik noem je teen nagels knippen. Dat was voor mij echt een marteling. Niet omdat het knippen pijn deed maar omdat ik door de omvang van mijn buik er amper nog bij kon. Energie vretend gewoon. En nu na 10 dagen kan ik er weer bij. Dat betekend dus dat mijn buikomvang is afgenomen. Dat wordt nagels lakken!
Ik merkte ook al na een paar dagen dat, ondanks dat je weinig eet, mijn energie met sprongen vooruit ging. Het opstaan uit een stoel gaat veel soepeler. De stramheid van mijn lijf wordt steeds minder. En zo snel al. In gedachten zie ik mijzelf al lichtvoetig en in slowmotion over het strand rennen, hahahaha.
Verder ben ik natuurlijk nog steeds vloeibaar. Maar echt, dat is heel goed te doen tot nu toe. Na een week merkte ik toch wel dat mijn maag ging vragen maar als ik dan mijn papje 's morgens at of mijn drinkbouillonnetje 's middags dronk dan was dat gevoel ook meteen weer weg. Een openbaring gewoon!
Dinsdag 16 september 2008 heb ik een telefonisch consult met de diëtiste van het NOK (Nederlandse Obesitas Kliniek). Vrijdag 19 september 2008 heb ik mijn eerste controle afspraak bij het NOK. Wegen en meten, ervaringen uitwisselen etc. 6 November moet ik voor de 1e keer voor controle naar het Rijnstate in Arnhem.
Nou, tot nu toe gaat alles voorspoedig en voel ik mij in 10 dagen tijd al een ander mens.
Ik kijk uit naar mijn eerste wandeling in het bos zonder na 5 minuten al door mijn hoeven te zakken.
Zondag 7 september 2008: Ik kan mijn enkels zien
De ochtend begonnen met een schaaltje havermoutpap. 's Middags heldere tomaten bouillon gedronken, heerlijk smaakte het en voor het avondeten had ik aardappel, spinazie en een 1/2 tartaartje. Het was echt smullen. Het is verdomd waar, ik ga waarderen wat ik mag eten.
Vanavond mijn eerste bakkie koffie gedronken en dat ging ook goed.
Nippen en kleine hapjes, dat zal voortaan mijn manier van eten zijn. En eerlijk gezegd ben ik nu al veel bewuster met mijn eten bezig. Ook merk ik dat ik veel meer geniet van hetgeen ik eet.
Uiteraard moet ik vitamine preparaten erbij slikken omdat ik deze niet meer volledig uit mijn voeding kan halen. Ook heb ik calcium bruispoeder gehad voor het 1e jaar.
En na amper twee dagen een maagband kan ik verdorie mijn enkels weer zien. Die voeten van mij waren altijd zo dik en opgezet dat mijn enkels niet meer zichtbaar waren. Zo snel een resultaat zien, dat had ik nooit kunnen bedenken.
Wat wel belangrijk is, is dat je naaste omgeving helemaal achter je staat want je hebt de eerste 3 tot 4 weken echt wel hulp nodig. Je mag niet tillen dus boodschappen doen en huishoudelijk werk zit er niet in. Gelukkig heb ik mijn lieve Peter die me zo heel erg steunt en mijn lieve zoon Eloy die zijn mama zoveel mogelijk helpt. En nog maar te zwijgen van mijn lieve zus Jannie en nicht Paulien en ex Marcel die allemaal voor me klaar staan. Dat geeft ook een supergevoel! Wat hou ik zielsveel van die mensen!
Wat mij zo ontzettend goed deed waren Peter zijn woorden: Ik ben zo vreselijk trots op je Vonne, dat je dit op vrijwillige basis bent aangegaan.
60 Kilo moet er af. M.a.w. ik sleep al jaren een mens met me mee. De doktoren denken dat dit in een jaar haalbaar is. Waarschijnlijk zal er dan wel een buikwand correctie moeten plaatsvinden maar dat is niet perse noodzakelijk. De huid die slap kan worden veel masseren (Peter!) kan wonderen doen. Nou dat is toch niet echt vervelend he???
Wie weet loop ik volgend jaar zomer wel in mijn mini bikini (hahahahahaha). Maar laat ik duidelijk zijn; ik doe het niet om er strak en sexy bij te lopen, ik doe het omdat ik graag nog een lange tijd wil genieten van het leven. Uit wandelen, dingen ondernemen, mijn energie terugwinnen.
Vanavond mijn eerste bakkie koffie gedronken en dat ging ook goed.
Nippen en kleine hapjes, dat zal voortaan mijn manier van eten zijn. En eerlijk gezegd ben ik nu al veel bewuster met mijn eten bezig. Ook merk ik dat ik veel meer geniet van hetgeen ik eet.
Uiteraard moet ik vitamine preparaten erbij slikken omdat ik deze niet meer volledig uit mijn voeding kan halen. Ook heb ik calcium bruispoeder gehad voor het 1e jaar.
En na amper twee dagen een maagband kan ik verdorie mijn enkels weer zien. Die voeten van mij waren altijd zo dik en opgezet dat mijn enkels niet meer zichtbaar waren. Zo snel een resultaat zien, dat had ik nooit kunnen bedenken.
Wat wel belangrijk is, is dat je naaste omgeving helemaal achter je staat want je hebt de eerste 3 tot 4 weken echt wel hulp nodig. Je mag niet tillen dus boodschappen doen en huishoudelijk werk zit er niet in. Gelukkig heb ik mijn lieve Peter die me zo heel erg steunt en mijn lieve zoon Eloy die zijn mama zoveel mogelijk helpt. En nog maar te zwijgen van mijn lieve zus Jannie en nicht Paulien en ex Marcel die allemaal voor me klaar staan. Dat geeft ook een supergevoel! Wat hou ik zielsveel van die mensen!
Wat mij zo ontzettend goed deed waren Peter zijn woorden: Ik ben zo vreselijk trots op je Vonne, dat je dit op vrijwillige basis bent aangegaan.
60 Kilo moet er af. M.a.w. ik sleep al jaren een mens met me mee. De doktoren denken dat dit in een jaar haalbaar is. Waarschijnlijk zal er dan wel een buikwand correctie moeten plaatsvinden maar dat is niet perse noodzakelijk. De huid die slap kan worden veel masseren (Peter!) kan wonderen doen. Nou dat is toch niet echt vervelend he???
Wie weet loop ik volgend jaar zomer wel in mijn mini bikini (hahahahahaha). Maar laat ik duidelijk zijn; ik doe het niet om er strak en sexy bij te lopen, ik doe het omdat ik graag nog een lange tijd wil genieten van het leven. Uit wandelen, dingen ondernemen, mijn energie terugwinnen.
De dag na de operatie, thuiskomst 6 september 2008
Zaterdag 6 september 2008 ben ik thuis gekomen.
Natuurlijk nog moe van de narcose. Veel hazeslaapjes gedaan. En hele kleine beetjes eten naar binnen werken. Het koffiekopje met vla deed er ongeveer een half uur over voordat het er in zat.
Zaterdagavond voor het eerst 1 kleine aardappel en 4 bospeentjes gekookt. Tartaartje erbij en de hele hap goed fijngeprakt en smeuig gemaakt met bouillon want alles moet de eerste 3 tot 4 weken vloeibaar. Maar ohhhhh, wat smaakte dat lekker zeg. Tja, de hoeveelheid was nog niet een 10e deel van wat ik anders at maar na het opgegeten te hebben zat ik gewoon echt vol. Een openbaring voor mij want een vol gevoel hebben ken ik al jaaaaaaren niet meer.
Peet doet 's middags boodschappen en haalt de dingen in huis die ik mag hebben; drinkbouillon, optimel, vie groenten/vruchtensap, karnemelk, spinazie, tartaartjes etc. Mijn koelkast ligt vol; alleen nu met gezonde dingen.
Eloy is nog een beetje onder de indruk en heeft geloof ik nog niet echt door wat er allemaal gebeurt is.
Ik lig in mijn luie tv stoel en ben trots op mezelf dat ik deze stap heb genomen
Natuurlijk nog moe van de narcose. Veel hazeslaapjes gedaan. En hele kleine beetjes eten naar binnen werken. Het koffiekopje met vla deed er ongeveer een half uur over voordat het er in zat.
Zaterdagavond voor het eerst 1 kleine aardappel en 4 bospeentjes gekookt. Tartaartje erbij en de hele hap goed fijngeprakt en smeuig gemaakt met bouillon want alles moet de eerste 3 tot 4 weken vloeibaar. Maar ohhhhh, wat smaakte dat lekker zeg. Tja, de hoeveelheid was nog niet een 10e deel van wat ik anders at maar na het opgegeten te hebben zat ik gewoon echt vol. Een openbaring voor mij want een vol gevoel hebben ken ik al jaaaaaaren niet meer.
Peet doet 's middags boodschappen en haalt de dingen in huis die ik mag hebben; drinkbouillon, optimel, vie groenten/vruchtensap, karnemelk, spinazie, tartaartjes etc. Mijn koelkast ligt vol; alleen nu met gezonde dingen.
Eloy is nog een beetje onder de indruk en heeft geloof ik nog niet echt door wat er allemaal gebeurt is.
Ik lig in mijn luie tv stoel en ben trots op mezelf dat ik deze stap heb genomen
De dag van de operatie; 5 september 2008
Eindelijk is het gebeurt. Vrijdag 5 september heb ik mijn maagbandje gekregen.
Om 7.30 uur moest ik in het Rijnstate ziekenhuis in Arnhem zijn. Ik heb er heel lang naar toe geleefd, was ook niet zenuwachtig. Om 9.10 uur zou ik geholpen worden maar uiteindelijk is dat 10.30 geworden.
De operatie is mij heel erg meegevallen. natuurlijk wel pijn aan de wonden, vooral met hoesten en niezen maar ja, dat lijkt me ook niet meer als normaal natuurlijk.
Het verplegend personeel en de doktoren zijn werkelijk geweldig. Lief en behulpzaam en vooral geduldig. Goede verzorging en begeleiding ook.
In mijn buik zitten 5 kleine sneetjes en onder mijn linkerborst een grote snee. Daar waar de grote snee zit is het kastje (mijn ventiel, hahahahaha) geplaatst om de maagband t.z.t. op te kunnen spuiten.
Ik ben er zo blij mee want om eerlijk te zijn was ik bezig in een isolement te raken. Geen energie meer en ongelukkig met mijn lichaam. Een hele grote rol speelde het feit dat ik toch uit een familie kom van hart-, vaat- en suikerziekte. En als ik zo door was blijven gaan had ik daar zeker last van gekregen. Natuurlijk is dit geen garantie op een leven zonder deze kwalen. En een lang gezond leven kan niemand je garanderen maar in ieder geval is dit wel een stap in de goede richting.
Uiteraard heb ik gedurende mijn leven alle dieten gehad. Weken lang op Modifast leven, naar de dietiste dan maar weer, een leven lang fit proberen, het brood dieet, Dr. Atkins. En zo kan ik nog wel even doorgaan. natuurlijk viel ik af maar het bekende jojo effect kwam altijd weer om de hoek kijken.
Uiteindelijk werd mijn lijf door die dieten alleen maar dikkerder dan dat ik ooit was geweest.
En nu, nu begint mijn nieuwe leven van gezond maar erg weinig eten. Het eerst wat ik kreeg na de operatie was een glaasje water. Natuurlijk ben ik gewend om dat in een keer naar binnen te klokken, lekker gulzig. meteen werd ik geconfronteerd met mijn maagbandje. Pijn in mijn middenrif en niet zo'n beetje ook. De arts vertelde me dat het misschien een gemene manier was maar nu wist ik wel meteen hoe het voelde als ik teveel zou eten en het volle gevoel zou negeren.
Om 7.30 uur moest ik in het Rijnstate ziekenhuis in Arnhem zijn. Ik heb er heel lang naar toe geleefd, was ook niet zenuwachtig. Om 9.10 uur zou ik geholpen worden maar uiteindelijk is dat 10.30 geworden.
De operatie is mij heel erg meegevallen. natuurlijk wel pijn aan de wonden, vooral met hoesten en niezen maar ja, dat lijkt me ook niet meer als normaal natuurlijk.
Het verplegend personeel en de doktoren zijn werkelijk geweldig. Lief en behulpzaam en vooral geduldig. Goede verzorging en begeleiding ook.
In mijn buik zitten 5 kleine sneetjes en onder mijn linkerborst een grote snee. Daar waar de grote snee zit is het kastje (mijn ventiel, hahahahaha) geplaatst om de maagband t.z.t. op te kunnen spuiten.
Ik ben er zo blij mee want om eerlijk te zijn was ik bezig in een isolement te raken. Geen energie meer en ongelukkig met mijn lichaam. Een hele grote rol speelde het feit dat ik toch uit een familie kom van hart-, vaat- en suikerziekte. En als ik zo door was blijven gaan had ik daar zeker last van gekregen. Natuurlijk is dit geen garantie op een leven zonder deze kwalen. En een lang gezond leven kan niemand je garanderen maar in ieder geval is dit wel een stap in de goede richting.
Uiteraard heb ik gedurende mijn leven alle dieten gehad. Weken lang op Modifast leven, naar de dietiste dan maar weer, een leven lang fit proberen, het brood dieet, Dr. Atkins. En zo kan ik nog wel even doorgaan. natuurlijk viel ik af maar het bekende jojo effect kwam altijd weer om de hoek kijken.
Uiteindelijk werd mijn lijf door die dieten alleen maar dikkerder dan dat ik ooit was geweest.
En nu, nu begint mijn nieuwe leven van gezond maar erg weinig eten. Het eerst wat ik kreeg na de operatie was een glaasje water. Natuurlijk ben ik gewend om dat in een keer naar binnen te klokken, lekker gulzig. meteen werd ik geconfronteerd met mijn maagbandje. Pijn in mijn middenrif en niet zo'n beetje ook. De arts vertelde me dat het misschien een gemene manier was maar nu wist ik wel meteen hoe het voelde als ik teveel zou eten en het volle gevoel zou negeren.
De afspraak
Woensdag 29 augustus 2008; mijn telefoon gaat.
Ik heb het Rijnstate ziekenhuis aan de telefoon. Mijn operatie staat gepland voor 5 september a.s. Ik kan wel huilen van blijdschap. Eindelijk is het zover.
Nadat ik opgehangen heb moet ik natuurlijk iedereen bellen. Ik ben er zo opgewonden van en als ik opgewonden ben praat ik veel, heel veel.
De laatste week voor de operatie kruipt voorbij, maar eindelijk is het zover. Peter heeft een vrije dag genomen en blijft de hele dag in Arnhem, bij me in de buurt.
Mijn gewicht is nu 130,5 kilo
Ik heb het Rijnstate ziekenhuis aan de telefoon. Mijn operatie staat gepland voor 5 september a.s. Ik kan wel huilen van blijdschap. Eindelijk is het zover.
Nadat ik opgehangen heb moet ik natuurlijk iedereen bellen. Ik ben er zo opgewonden van en als ik opgewonden ben praat ik veel, heel veel.
De laatste week voor de operatie kruipt voorbij, maar eindelijk is het zover. Peter heeft een vrije dag genomen en blijft de hele dag in Arnhem, bij me in de buurt.
Mijn gewicht is nu 130,5 kilo
Naar het Rijnstate voor de screening
Eindelijk, Agis heeft groen licht gegeven. De maagband wordt helemaal vergoed en ik heb een uitnodiging gekregen voor de screening in het Rijnstate ziekenhuis in Arnhem.
De dag dat ik er naar toe moet heeft het verschrikkelijk gesneeuwd. Nog nooit stonden er zo veel files. Mijn zwager zou mij brengen met de auto maar allemachtig, dat was een onderneming hoor. Gelukkig is hij chauffeur en in het bezit van een Tom Tom dus via allerlei sluip door en kruip door routes kom ik precies op tijd aan in het ziekenhuis. Nu eerst naar de balie om een ponskaartje te laten maken.
We zijn met een groep van 10 personen. Allemaal met hetzelfde ziektebeeld; Morbide Obesitas. Als eerste krijgen we een gesprek met de verpleegkundige. Wat een lieve vrouw is dat. Ze legt ons alles rustig uit en verteld dat straks Dr. Berends ons komt vertellen hoe de operatie in zijn werk gaat. Dr. Berends is, vind ik, een sympathieke man. We krijgen een filmpje te zien van de operatie en hoe deze wordt uitgevoerd. Natuurlijk komen ook de risico's om de hoek kijken maar de risico's die ik persoonlijk loop als ik gewoon door blijf gaan met dit eet- en leefpatroon zijn m.i. veel groter. Dus ik neem ze ter kennisgeving aan en richt mij op de positieve aspecten die de maagband mij op kan leveren.
Na het groeps geprek bij Dr. Berends krijgen we allerlei papieren en formulieren om in te vullen en te lezen en krijgen we nog een individueel gesprek. Natuurlijk worden we gewogen. Dr. Berends overlegt met mij of ik niet open sta voor een maag verkleining of een gastric bypass. Het overvalt me want zoiets is toch wel erg drastisch en onomkeerbaar. Na overleg en bij het zien van mijn twijfel besluiten we om toch voor de maagband te gaan. Dat kan altijd nog menen we beiden.
Uiteindelijk wordt er nog bloed afgenomen en bloeddruk opgemeten. En dan naar de anesthesist, Dr. Rinia, voor een gesprek.
Dr. Rinia bekijkt de vragenlijst die ik heb ingevuld en ziet dat ik last heb van snurken. Ze vraagt of mijn adem wel eens stokt tijdens het slapen. Ik heb natuurlijk geen flauw idee of dat zo is. Dat ik snurk is mij wel bekend; Peter lijdt daar regelmatig onder.
Ook is mijn (onder) bloeddruk veel te hoog. Zij wil dat ik naar mijn huisarts ga om er voor te zorgen dat met medicatie mijn bloeddruk onder controle wordt gehouden. Ik krijg dan ook een brief van haar mee voor mijn huisarts. Na een aantal weken moet mijn huisarts de bloeddruk metingen naar haar door faxen zodat zij er van verzekerd is dat deze onder controle is. Ook wil ze dat ik mij laat testen op Apneu. Omdat ik op heb geschreven dat ik vaak moe ben, snurk en hoge bloeddruk heb zou ik dit kunnen hebben. (http://www.apneuvereniging.nl/apneu_index.html)
Na een dag in het Rijnstate te hebben vertoeft ga ik uiteindelijk weer naar huis. Het eerste wat ik de volgende dag doe is een afspraak maken met mijn huisarts.
Mijn huisarts schrijft mij plaspillen en bloeddrukverlagende pillen voor en ik moet 4 weken lang mijn bloeddruk bij haar op laten meten. Dat gaat goed, alleen de plaspillen werken naar mijn idee niet echt afdoende en ik krijg ook andere voorgeschreven die uiteindelijk wel goed werken.
Ook verwijst zij mij door naar het Flevo ziekenhuis voor een Apneu onderzoek. Het wachten is nu dus op de oproep van het Flevo. En dat duurt erg lang.
Ik ben zo toe aan de maagband en het duurt zo vreselijk lang allemaal. Maar eindelijk wordt ik opgeroepen. ik moet een nachtje blijven, krijg allerlei elektroden op mijn lichaam aangesloten en moet ook een soort van zuurstof slangetje onder mijn neus. De volgende dag mag ik weer naar huis; de kastjes aan mijn lichaam hebben hun werk gedaan en mogen er weer af.
En nu thuis weer een afspraak maken voor de uitslag van het onderzoek. Ik bel het Flevo en vraag om een afspraak. Dat kan wel maar dat duurt wel een maand want het is vakantietijd. Ik flip helemaal de pan uit want ik heb het helemaal gehad met mijzelf, mijn overgewicht en alle onderzoeken en uitslagen. De secretaresse aan de telefoon krijgt de volle laag; bij deze nog mijn excuus! Maar hoe ik ook mopper de afspraak kan niet eerder dan 5 augustus 2008. Ik zal me er maar bij neer leggen, ik kan niet anders natuurlijk.
Eindelijk 5 augustus. Ik kom binnen bij de KNO-arts en hij verteld me dat ik GEEN apneu heb. Joekiedoe, eindelijk écht groen licht voor mijn maagbandje, ik kan hem wel zoenen. De KNO-arts faxt meteen de uitslag door naar Dr. Rinia. Zelf krijg ik ook nog een kopie en fax deze ook nog even door.
Oh, wat ben ik blij, eindelijk gaat het gebeuren en nu kan het niet echt lang meer duren.
De dag dat ik er naar toe moet heeft het verschrikkelijk gesneeuwd. Nog nooit stonden er zo veel files. Mijn zwager zou mij brengen met de auto maar allemachtig, dat was een onderneming hoor. Gelukkig is hij chauffeur en in het bezit van een Tom Tom dus via allerlei sluip door en kruip door routes kom ik precies op tijd aan in het ziekenhuis. Nu eerst naar de balie om een ponskaartje te laten maken.
We zijn met een groep van 10 personen. Allemaal met hetzelfde ziektebeeld; Morbide Obesitas. Als eerste krijgen we een gesprek met de verpleegkundige. Wat een lieve vrouw is dat. Ze legt ons alles rustig uit en verteld dat straks Dr. Berends ons komt vertellen hoe de operatie in zijn werk gaat. Dr. Berends is, vind ik, een sympathieke man. We krijgen een filmpje te zien van de operatie en hoe deze wordt uitgevoerd. Natuurlijk komen ook de risico's om de hoek kijken maar de risico's die ik persoonlijk loop als ik gewoon door blijf gaan met dit eet- en leefpatroon zijn m.i. veel groter. Dus ik neem ze ter kennisgeving aan en richt mij op de positieve aspecten die de maagband mij op kan leveren.
Na het groeps geprek bij Dr. Berends krijgen we allerlei papieren en formulieren om in te vullen en te lezen en krijgen we nog een individueel gesprek. Natuurlijk worden we gewogen. Dr. Berends overlegt met mij of ik niet open sta voor een maag verkleining of een gastric bypass. Het overvalt me want zoiets is toch wel erg drastisch en onomkeerbaar. Na overleg en bij het zien van mijn twijfel besluiten we om toch voor de maagband te gaan. Dat kan altijd nog menen we beiden.
Uiteindelijk wordt er nog bloed afgenomen en bloeddruk opgemeten. En dan naar de anesthesist, Dr. Rinia, voor een gesprek.
Dr. Rinia bekijkt de vragenlijst die ik heb ingevuld en ziet dat ik last heb van snurken. Ze vraagt of mijn adem wel eens stokt tijdens het slapen. Ik heb natuurlijk geen flauw idee of dat zo is. Dat ik snurk is mij wel bekend; Peter lijdt daar regelmatig onder.
Ook is mijn (onder) bloeddruk veel te hoog. Zij wil dat ik naar mijn huisarts ga om er voor te zorgen dat met medicatie mijn bloeddruk onder controle wordt gehouden. Ik krijg dan ook een brief van haar mee voor mijn huisarts. Na een aantal weken moet mijn huisarts de bloeddruk metingen naar haar door faxen zodat zij er van verzekerd is dat deze onder controle is. Ook wil ze dat ik mij laat testen op Apneu. Omdat ik op heb geschreven dat ik vaak moe ben, snurk en hoge bloeddruk heb zou ik dit kunnen hebben. (http://www.apneuvereniging.nl/apneu_index.html)
Na een dag in het Rijnstate te hebben vertoeft ga ik uiteindelijk weer naar huis. Het eerste wat ik de volgende dag doe is een afspraak maken met mijn huisarts.
Mijn huisarts schrijft mij plaspillen en bloeddrukverlagende pillen voor en ik moet 4 weken lang mijn bloeddruk bij haar op laten meten. Dat gaat goed, alleen de plaspillen werken naar mijn idee niet echt afdoende en ik krijg ook andere voorgeschreven die uiteindelijk wel goed werken.
Ook verwijst zij mij door naar het Flevo ziekenhuis voor een Apneu onderzoek. Het wachten is nu dus op de oproep van het Flevo. En dat duurt erg lang.
Ik ben zo toe aan de maagband en het duurt zo vreselijk lang allemaal. Maar eindelijk wordt ik opgeroepen. ik moet een nachtje blijven, krijg allerlei elektroden op mijn lichaam aangesloten en moet ook een soort van zuurstof slangetje onder mijn neus. De volgende dag mag ik weer naar huis; de kastjes aan mijn lichaam hebben hun werk gedaan en mogen er weer af.
En nu thuis weer een afspraak maken voor de uitslag van het onderzoek. Ik bel het Flevo en vraag om een afspraak. Dat kan wel maar dat duurt wel een maand want het is vakantietijd. Ik flip helemaal de pan uit want ik heb het helemaal gehad met mijzelf, mijn overgewicht en alle onderzoeken en uitslagen. De secretaresse aan de telefoon krijgt de volle laag; bij deze nog mijn excuus! Maar hoe ik ook mopper de afspraak kan niet eerder dan 5 augustus 2008. Ik zal me er maar bij neer leggen, ik kan niet anders natuurlijk.
Eindelijk 5 augustus. Ik kom binnen bij de KNO-arts en hij verteld me dat ik GEEN apneu heb. Joekiedoe, eindelijk écht groen licht voor mijn maagbandje, ik kan hem wel zoenen. De KNO-arts faxt meteen de uitslag door naar Dr. Rinia. Zelf krijg ik ook nog een kopie en fax deze ook nog even door.
Oh, wat ben ik blij, eindelijk gaat het gebeuren en nu kan het niet echt lang meer duren.
donderdag 7 februari 2008
Individuele gesprekken
Op 5 februari 2008 om 13.00 uur een afspraak in de Obesitas kliniek. Ik krijg gesprekken met de diëtiste, de arts en de psycholoog.
Als eerste naar de arts.
Hij wil weten of er veel hart- en vaatziekten in de familie voorkomen. Nou daar kon ik bevestigend op antwoorden. Mijn moeder, mijn broers en mijn zus; allemaal hartpatient of hartkwalen. Mijn broer overleed op 36-jarige leeftijd aan een hartinfarct. Mijn moeder op 70-jarige leeftijd.
Is er ook suikerziekte in de familie? En weer moet ik volmondig ja zeggen. Mijn moeder, mijn oudste broer, mijn neef.
Ik ben erfelijk belast en dat maakt ook dat ik nu iets moet gaan doen om dit overgewicht kwijt te raken. Ik zal liegen als ik zeg dat het me allemaal niets doet. De angst dat mijn hart de handdoek in de ring gooit wordt sterker naarmate ik ouder wordt.
Na de lijst met vragen krijg ik een lichamelijk onderzoek. Kleren uit (behalve de slip) en daar gaat ie. Bloeddruk opmeten, borstonderzoek, luisteren naar hart en longen, buik onderzoek etc. etc. Ik kleed me weer aan en ga de wachtkamer weer in.
Als tweede de dietiste.
Voor mijn gevoel worden hier dezelfde vragen gesteld als bij de arts. Alleen wil ze ook weten welke afvalmethoden ik al heb geprobeerd en wat de resultaten daarbij waren. Nou ik had een hele lijst voor haar; Weight Watchers, punten dieet, brood dieet, sherry kuur, Modifast, de diëtiste, maaltijd repen, Dr. Atkins, Een Leven lang Fit, etc. Maar hoeveel ik met welke methode was afgevallen dat was toch meer gokken. Het meeste dat ik ooit ben afgevallen was bij de Weight Watchers; zo'n 20 kilo. Maar toen was ik een jaar of 18. Daarna is het bekende jojo effect mijn leven binnengekomen. Afvallen en bijkomen, vaak na de poging was ik nog zwaarder dan toen ik met het desbetreffende dieet begon.
Natuurlijk krijg je ook de vraag of je je wel goed realiseert wat het plaatsen van een maagband inhoud. Natuurlijk besef ik dat. Geen grote hoeveelheden meer eten want dat betekend pijn in je donder. Sommige dingen kun je niet meer tot je nemen. uit den boze zijn koolzuurhoudende dranken en gesmolten kaas. Vers brood en rauwe wortels kunnen ook problemen veroorzaken. Doe je dit toch dan kan de doorgang naar je ondermaag verstopt raken en dat voelt niet prettig. Verder zal ik opnieuw moeten leren kauwen. Dat klink raar maar ik ben een slechte kauwer. Ik schrok alles naar binnen, grote brokken eten. mijn keelgat en slokdarm moeten goed opgerekt zijn door dit eetgedrag denk ik. Maar thuis zaten we met een groot gezin aan tafel. Hongerige broers die allemaal van 's morgens vroeg tot 's avonds laat op de markt hadden gewerkt dus moest je er als de kippen bij zijn om nog eventueel een tweede bord op te scheppen. Dus schrokken en vlug eten.
Inmiddels ben ik al begonnen met 30 keer op een hap kauwen. Ik kan je vertellen dat het niet makkelijk is om het eten zolang in je mond te houden maar het maakt je wel bewust van wat je aan het eten bent.
Verder is het beer niet direct voor, tijdens of na de maaltijd te drinken. Pas na minimaal een half uur mag je wat drinken. Ook om klont vorming te voorkomen.
Gelukkig ben ik geen chocolade of ijs eter want dan was een maagband geen optie geweest.
Als derde naar de psycholoog:
De psycholoog ziet er hard uit maar blijkt een rustige en lieve vrouw te zijn. Ook hier weer dezelfde vragen als bij de andere twee. Ook komen hier de vragen of ik in mijn jeugd iets traumatisch heb meegemaakt. Ik kan me niets herinneren maar omdat zij denkt dat ik een emotie eter ben wil ze dat ik (mocht de maagband operatie doorgang vinden) ik bij een psycholoog terecht kom. De emoties die ik nu weg eet zullen er met mijn maagband nog steeds zijn. Die emoties moeten een plek krijgen zodat ik daar mee om leer gaan en ze niet meer weg eet. Ze probeert me er ook goed van doordrongen te laten worden dat mijn leven (op het gebied van o.a. eten) heel erg zal veranderen bij het dragen van een maagband. De maagband zal namelijk (als er geen complicaties optreden) voorgoed blijven zitten en 1 keer in de zoveel tijd worden opgespoten.
Binnen nu en 6 weken zal ik uitsluitsel krijgen of ik in aanmerking kom voor een maagband. Wachten is vervelend maar geeft me ook de tijd om bewuster met mijn voeding bezig te zijn. Het zet je wel aan het nadenken deze gesprekken. Mocht ik worden afgewezen dan ga ik het via het reguliere traject proberen. langere wachtlijsten, dat wel maar dat er iets moet gebeuren staat voor mij wel vast.
Als eerste naar de arts.
Hij wil weten of er veel hart- en vaatziekten in de familie voorkomen. Nou daar kon ik bevestigend op antwoorden. Mijn moeder, mijn broers en mijn zus; allemaal hartpatient of hartkwalen. Mijn broer overleed op 36-jarige leeftijd aan een hartinfarct. Mijn moeder op 70-jarige leeftijd.
Is er ook suikerziekte in de familie? En weer moet ik volmondig ja zeggen. Mijn moeder, mijn oudste broer, mijn neef.
Ik ben erfelijk belast en dat maakt ook dat ik nu iets moet gaan doen om dit overgewicht kwijt te raken. Ik zal liegen als ik zeg dat het me allemaal niets doet. De angst dat mijn hart de handdoek in de ring gooit wordt sterker naarmate ik ouder wordt.
Na de lijst met vragen krijg ik een lichamelijk onderzoek. Kleren uit (behalve de slip) en daar gaat ie. Bloeddruk opmeten, borstonderzoek, luisteren naar hart en longen, buik onderzoek etc. etc. Ik kleed me weer aan en ga de wachtkamer weer in.
Als tweede de dietiste.
Voor mijn gevoel worden hier dezelfde vragen gesteld als bij de arts. Alleen wil ze ook weten welke afvalmethoden ik al heb geprobeerd en wat de resultaten daarbij waren. Nou ik had een hele lijst voor haar; Weight Watchers, punten dieet, brood dieet, sherry kuur, Modifast, de diëtiste, maaltijd repen, Dr. Atkins, Een Leven lang Fit, etc. Maar hoeveel ik met welke methode was afgevallen dat was toch meer gokken. Het meeste dat ik ooit ben afgevallen was bij de Weight Watchers; zo'n 20 kilo. Maar toen was ik een jaar of 18. Daarna is het bekende jojo effect mijn leven binnengekomen. Afvallen en bijkomen, vaak na de poging was ik nog zwaarder dan toen ik met het desbetreffende dieet begon.
Natuurlijk krijg je ook de vraag of je je wel goed realiseert wat het plaatsen van een maagband inhoud. Natuurlijk besef ik dat. Geen grote hoeveelheden meer eten want dat betekend pijn in je donder. Sommige dingen kun je niet meer tot je nemen. uit den boze zijn koolzuurhoudende dranken en gesmolten kaas. Vers brood en rauwe wortels kunnen ook problemen veroorzaken. Doe je dit toch dan kan de doorgang naar je ondermaag verstopt raken en dat voelt niet prettig. Verder zal ik opnieuw moeten leren kauwen. Dat klink raar maar ik ben een slechte kauwer. Ik schrok alles naar binnen, grote brokken eten. mijn keelgat en slokdarm moeten goed opgerekt zijn door dit eetgedrag denk ik. Maar thuis zaten we met een groot gezin aan tafel. Hongerige broers die allemaal van 's morgens vroeg tot 's avonds laat op de markt hadden gewerkt dus moest je er als de kippen bij zijn om nog eventueel een tweede bord op te scheppen. Dus schrokken en vlug eten.
Inmiddels ben ik al begonnen met 30 keer op een hap kauwen. Ik kan je vertellen dat het niet makkelijk is om het eten zolang in je mond te houden maar het maakt je wel bewust van wat je aan het eten bent.
Verder is het beer niet direct voor, tijdens of na de maaltijd te drinken. Pas na minimaal een half uur mag je wat drinken. Ook om klont vorming te voorkomen.
Gelukkig ben ik geen chocolade of ijs eter want dan was een maagband geen optie geweest.
Als derde naar de psycholoog:
De psycholoog ziet er hard uit maar blijkt een rustige en lieve vrouw te zijn. Ook hier weer dezelfde vragen als bij de andere twee. Ook komen hier de vragen of ik in mijn jeugd iets traumatisch heb meegemaakt. Ik kan me niets herinneren maar omdat zij denkt dat ik een emotie eter ben wil ze dat ik (mocht de maagband operatie doorgang vinden) ik bij een psycholoog terecht kom. De emoties die ik nu weg eet zullen er met mijn maagband nog steeds zijn. Die emoties moeten een plek krijgen zodat ik daar mee om leer gaan en ze niet meer weg eet. Ze probeert me er ook goed van doordrongen te laten worden dat mijn leven (op het gebied van o.a. eten) heel erg zal veranderen bij het dragen van een maagband. De maagband zal namelijk (als er geen complicaties optreden) voorgoed blijven zitten en 1 keer in de zoveel tijd worden opgespoten.
Binnen nu en 6 weken zal ik uitsluitsel krijgen of ik in aanmerking kom voor een maagband. Wachten is vervelend maar geeft me ook de tijd om bewuster met mijn voeding bezig te zijn. Het zet je wel aan het nadenken deze gesprekken. Mocht ik worden afgewezen dan ga ik het via het reguliere traject proberen. langere wachtlijsten, dat wel maar dat er iets moet gebeuren staat voor mij wel vast.
maandag 4 februari 2008
De Obesitas Kliniek
Eindelijk, mijn zorgverzekeraar vergoed de eventuele operatie en zij hebben contact opgenomen met Vitalis Klinieken. Ik ga niet uitgebreid in op wat Vitalis is en doet. (Dit kun je zelf lezen op www.vitalis.nl)
Op 30 januari j.l. heb ik een afspraak in de Nederlandse Obesitas Kliniek in Hilversum. Het is een uitnodiging voor een groepsgesprek met mede lotgenoten. Dit gesprek zal ongeveer 2 uur in beslag nemen.
De voorlichting bestaat uit het uitleggen hoe de eventuele operatie gaat verlopen. Hoe het maagbandje geplaatst gaat worden. Wat de functie er van is. De voordelen maar ook de nadelen. Natuurlijk blijven de nadelen het meest hangen want als we doem willen denken dan denken we ook doem natuurlijk. Want natuurlijk kunnen er altijd complicaties optreden, zowel tijdens als na de operatie. Maar het risico dat ik nu loop met mijn extreme overgewicht maakt het niet moeilijk de voorkeur te geven aan de voordelen die het plaatsen van een maagband met zich meebrengt.
Ik heb morbide obesitas. Dit betekend dat ik meer dan 50kg te zwaar ben. Reden genoeg om voor 100% te gaan voor de maagband. Hoe meer ik er over nadenk hoe liever ik wil dat het zover is. Misschien zullen de eerste weken niet echt leuk en gezellig zijn. De eerste 3 tot 4 weken mag ik alleen maar vloeibaar (bouillon, water, vla, etc.) en daarna mag ik voorzichtig beginnen met vast voedsel eten. Simpelweg omdat de maag weer tot rust moet komen.
Ik voel dat ik door deze stap te zetten mijn leven een positieve wending ga geven; fysiek maar ook psychisch zal ik mij minder belast voelen.
Mijn volgende gesprekken zijn op 5 februari a.s.
Het zullen individuele gesprekken zijn bij de Obesitas Kliniek. De diëtiste, de psycholoog, ik wordt officieel gewogen en dan maar hopen dat ik een positief advies krijg van de artsen. Ik kan haast niet wachten, ik ben er helemaal klaar voor.
Op 30 januari j.l. heb ik een afspraak in de Nederlandse Obesitas Kliniek in Hilversum. Het is een uitnodiging voor een groepsgesprek met mede lotgenoten. Dit gesprek zal ongeveer 2 uur in beslag nemen.
De voorlichting bestaat uit het uitleggen hoe de eventuele operatie gaat verlopen. Hoe het maagbandje geplaatst gaat worden. Wat de functie er van is. De voordelen maar ook de nadelen. Natuurlijk blijven de nadelen het meest hangen want als we doem willen denken dan denken we ook doem natuurlijk. Want natuurlijk kunnen er altijd complicaties optreden, zowel tijdens als na de operatie. Maar het risico dat ik nu loop met mijn extreme overgewicht maakt het niet moeilijk de voorkeur te geven aan de voordelen die het plaatsen van een maagband met zich meebrengt.
Ik heb morbide obesitas. Dit betekend dat ik meer dan 50kg te zwaar ben. Reden genoeg om voor 100% te gaan voor de maagband. Hoe meer ik er over nadenk hoe liever ik wil dat het zover is. Misschien zullen de eerste weken niet echt leuk en gezellig zijn. De eerste 3 tot 4 weken mag ik alleen maar vloeibaar (bouillon, water, vla, etc.) en daarna mag ik voorzichtig beginnen met vast voedsel eten. Simpelweg omdat de maag weer tot rust moet komen.
Ik voel dat ik door deze stap te zetten mijn leven een positieve wending ga geven; fysiek maar ook psychisch zal ik mij minder belast voelen.
Mijn volgende gesprekken zijn op 5 februari a.s.
Het zullen individuele gesprekken zijn bij de Obesitas Kliniek. De diëtiste, de psycholoog, ik wordt officieel gewogen en dan maar hopen dat ik een positief advies krijg van de artsen. Ik kan haast niet wachten, ik ben er helemaal klaar voor.
zondag 3 februari 2008
Naar de huisarts
Sinds mijn pubertijd doe ik al vewoede pogingen om gewicht te verliezen. Als klein meisje was ik ook al mollig maar in mijn pubertijd is het worstelen met de kilo's begonnen.
Natuurlijk lukte het altijd wel; Weight Wachers, brood dieet, sherry kuur, Modifast, punten dieet, afslankclub, een leven lang fit, Dr. Atkins, ik heb ze allemaal gedaan. En hoogstwaarschijnlijk vergeet ik er nog enkelen te noemen. Maar na een tijd van honger lijden, sjagerijnig zijn en huilbuien hebben gooide ik uiteindelijk toch weer de handdoek in de ring. Binnen de kortste keren zaten de met zwoegen en zweten verloren kilo's er weer aan.
Ik presteerde het om voor mijn vakantie van 3 weken naar Spanje 20 kilo af te vallen om vervolgens 3 weken later op Schiphol nog zwaarder terug te komen dan dat ik wegging.
Ik kom uit een familie van hart- en vaatziekten en suikerziekte. Die erfelijke belasting ging steeds zwaarder op mijn schouders drukken. Mijn moeder was hart- en suikerpatient, mijn vader had vrij jong een hersenbloeding gehad en is overleden aan kanker, mijn zus en 3 van mijn 4 broers hadden het aan hun hart. (Hadden omdat 1 van mijn broers op 36 jarige leeftijd aan een hartstilstand is overleden). En mijn oudste broer is ook suikerpatient.
De angst voor een hartinfarct drong steeds meer naar de voorgrond en in april 2007 besloot ik dat ik echt drastisch iets moest ondernemen. Mijn lichaam protesteert; onduidelijke spierpijn, onrustige benen, snel moe, hoofdpijn. De simpele en normale dingen als laarzen aantrekken of nagels van mijn tenen knippen werd een doodvermoeiende operatie. Na het knippen van mijn nagels was ik bekaf.
In april 2007 dus een afspraak gemaakt met mijn huisarts. Ik had wel gehoord van een maagbandje en wilde daar graag voor in aanmerking komen. Ik kreeg een verwijsbrief voor de specialist in het Flevoziekenhuis in Almere. Ik had de eerste stap gezet.
Bloed afnemen, urine inleveren, bloeddruk metingen etc. De bevindingen van de specialist werden in een rapport gezet en naar mijn huisarts teruggestuurd. Jammer genoeg had ik een specialist die het waarschijnlijk niet nodig vond om erg veel haast er achter te zetten. Het duurde tot november 2007 voordat mijn huisarts eindelijk de papieren van hem had opgestuurd gekregen.
Eindelijk kon mijn huisarts het traject starten en de aanvraag werd ingediend.
Natuurlijk lukte het altijd wel; Weight Wachers, brood dieet, sherry kuur, Modifast, punten dieet, afslankclub, een leven lang fit, Dr. Atkins, ik heb ze allemaal gedaan. En hoogstwaarschijnlijk vergeet ik er nog enkelen te noemen. Maar na een tijd van honger lijden, sjagerijnig zijn en huilbuien hebben gooide ik uiteindelijk toch weer de handdoek in de ring. Binnen de kortste keren zaten de met zwoegen en zweten verloren kilo's er weer aan.
Ik presteerde het om voor mijn vakantie van 3 weken naar Spanje 20 kilo af te vallen om vervolgens 3 weken later op Schiphol nog zwaarder terug te komen dan dat ik wegging.
Ik kom uit een familie van hart- en vaatziekten en suikerziekte. Die erfelijke belasting ging steeds zwaarder op mijn schouders drukken. Mijn moeder was hart- en suikerpatient, mijn vader had vrij jong een hersenbloeding gehad en is overleden aan kanker, mijn zus en 3 van mijn 4 broers hadden het aan hun hart. (Hadden omdat 1 van mijn broers op 36 jarige leeftijd aan een hartstilstand is overleden). En mijn oudste broer is ook suikerpatient.
De angst voor een hartinfarct drong steeds meer naar de voorgrond en in april 2007 besloot ik dat ik echt drastisch iets moest ondernemen. Mijn lichaam protesteert; onduidelijke spierpijn, onrustige benen, snel moe, hoofdpijn. De simpele en normale dingen als laarzen aantrekken of nagels van mijn tenen knippen werd een doodvermoeiende operatie. Na het knippen van mijn nagels was ik bekaf.
In april 2007 dus een afspraak gemaakt met mijn huisarts. Ik had wel gehoord van een maagbandje en wilde daar graag voor in aanmerking komen. Ik kreeg een verwijsbrief voor de specialist in het Flevoziekenhuis in Almere. Ik had de eerste stap gezet.
Bloed afnemen, urine inleveren, bloeddruk metingen etc. De bevindingen van de specialist werden in een rapport gezet en naar mijn huisarts teruggestuurd. Jammer genoeg had ik een specialist die het waarschijnlijk niet nodig vond om erg veel haast er achter te zetten. Het duurde tot november 2007 voordat mijn huisarts eindelijk de papieren van hem had opgestuurd gekregen.
Eindelijk kon mijn huisarts het traject starten en de aanvraag werd ingediend.
Abonneren op:
Posts (Atom)
