Op 5 februari 2008 om 13.00 uur een afspraak in de Obesitas kliniek. Ik krijg gesprekken met de diëtiste, de arts en de psycholoog.
Als eerste naar de arts.
Hij wil weten of er veel hart- en vaatziekten in de familie voorkomen. Nou daar kon ik bevestigend op antwoorden. Mijn moeder, mijn broers en mijn zus; allemaal hartpatient of hartkwalen. Mijn broer overleed op 36-jarige leeftijd aan een hartinfarct. Mijn moeder op 70-jarige leeftijd.
Is er ook suikerziekte in de familie? En weer moet ik volmondig ja zeggen. Mijn moeder, mijn oudste broer, mijn neef.
Ik ben erfelijk belast en dat maakt ook dat ik nu iets moet gaan doen om dit overgewicht kwijt te raken. Ik zal liegen als ik zeg dat het me allemaal niets doet. De angst dat mijn hart de handdoek in de ring gooit wordt sterker naarmate ik ouder wordt.
Na de lijst met vragen krijg ik een lichamelijk onderzoek. Kleren uit (behalve de slip) en daar gaat ie. Bloeddruk opmeten, borstonderzoek, luisteren naar hart en longen, buik onderzoek etc. etc. Ik kleed me weer aan en ga de wachtkamer weer in.
Als tweede de dietiste.
Voor mijn gevoel worden hier dezelfde vragen gesteld als bij de arts. Alleen wil ze ook weten welke afvalmethoden ik al heb geprobeerd en wat de resultaten daarbij waren. Nou ik had een hele lijst voor haar; Weight Watchers, punten dieet, brood dieet, sherry kuur, Modifast, de diëtiste, maaltijd repen, Dr. Atkins, Een Leven lang Fit, etc. Maar hoeveel ik met welke methode was afgevallen dat was toch meer gokken. Het meeste dat ik ooit ben afgevallen was bij de Weight Watchers; zo'n 20 kilo. Maar toen was ik een jaar of 18. Daarna is het bekende jojo effect mijn leven binnengekomen. Afvallen en bijkomen, vaak na de poging was ik nog zwaarder dan toen ik met het desbetreffende dieet begon.
Natuurlijk krijg je ook de vraag of je je wel goed realiseert wat het plaatsen van een maagband inhoud. Natuurlijk besef ik dat. Geen grote hoeveelheden meer eten want dat betekend pijn in je donder. Sommige dingen kun je niet meer tot je nemen. uit den boze zijn koolzuurhoudende dranken en gesmolten kaas. Vers brood en rauwe wortels kunnen ook problemen veroorzaken. Doe je dit toch dan kan de doorgang naar je ondermaag verstopt raken en dat voelt niet prettig. Verder zal ik opnieuw moeten leren kauwen. Dat klink raar maar ik ben een slechte kauwer. Ik schrok alles naar binnen, grote brokken eten. mijn keelgat en slokdarm moeten goed opgerekt zijn door dit eetgedrag denk ik. Maar thuis zaten we met een groot gezin aan tafel. Hongerige broers die allemaal van 's morgens vroeg tot 's avonds laat op de markt hadden gewerkt dus moest je er als de kippen bij zijn om nog eventueel een tweede bord op te scheppen. Dus schrokken en vlug eten.
Inmiddels ben ik al begonnen met 30 keer op een hap kauwen. Ik kan je vertellen dat het niet makkelijk is om het eten zolang in je mond te houden maar het maakt je wel bewust van wat je aan het eten bent.
Verder is het beer niet direct voor, tijdens of na de maaltijd te drinken. Pas na minimaal een half uur mag je wat drinken. Ook om klont vorming te voorkomen.
Gelukkig ben ik geen chocolade of ijs eter want dan was een maagband geen optie geweest.
Als derde naar de psycholoog:
De psycholoog ziet er hard uit maar blijkt een rustige en lieve vrouw te zijn. Ook hier weer dezelfde vragen als bij de andere twee. Ook komen hier de vragen of ik in mijn jeugd iets traumatisch heb meegemaakt. Ik kan me niets herinneren maar omdat zij denkt dat ik een emotie eter ben wil ze dat ik (mocht de maagband operatie doorgang vinden) ik bij een psycholoog terecht kom. De emoties die ik nu weg eet zullen er met mijn maagband nog steeds zijn. Die emoties moeten een plek krijgen zodat ik daar mee om leer gaan en ze niet meer weg eet. Ze probeert me er ook goed van doordrongen te laten worden dat mijn leven (op het gebied van o.a. eten) heel erg zal veranderen bij het dragen van een maagband. De maagband zal namelijk (als er geen complicaties optreden) voorgoed blijven zitten en 1 keer in de zoveel tijd worden opgespoten.
Binnen nu en 6 weken zal ik uitsluitsel krijgen of ik in aanmerking kom voor een maagband. Wachten is vervelend maar geeft me ook de tijd om bewuster met mijn voeding bezig te zijn. Het zet je wel aan het nadenken deze gesprekken. Mocht ik worden afgewezen dan ga ik het via het reguliere traject proberen. langere wachtlijsten, dat wel maar dat er iets moet gebeuren staat voor mij wel vast.
donderdag 7 februari 2008
maandag 4 februari 2008
De Obesitas Kliniek
Eindelijk, mijn zorgverzekeraar vergoed de eventuele operatie en zij hebben contact opgenomen met Vitalis Klinieken. Ik ga niet uitgebreid in op wat Vitalis is en doet. (Dit kun je zelf lezen op www.vitalis.nl)
Op 30 januari j.l. heb ik een afspraak in de Nederlandse Obesitas Kliniek in Hilversum. Het is een uitnodiging voor een groepsgesprek met mede lotgenoten. Dit gesprek zal ongeveer 2 uur in beslag nemen.
De voorlichting bestaat uit het uitleggen hoe de eventuele operatie gaat verlopen. Hoe het maagbandje geplaatst gaat worden. Wat de functie er van is. De voordelen maar ook de nadelen. Natuurlijk blijven de nadelen het meest hangen want als we doem willen denken dan denken we ook doem natuurlijk. Want natuurlijk kunnen er altijd complicaties optreden, zowel tijdens als na de operatie. Maar het risico dat ik nu loop met mijn extreme overgewicht maakt het niet moeilijk de voorkeur te geven aan de voordelen die het plaatsen van een maagband met zich meebrengt.
Ik heb morbide obesitas. Dit betekend dat ik meer dan 50kg te zwaar ben. Reden genoeg om voor 100% te gaan voor de maagband. Hoe meer ik er over nadenk hoe liever ik wil dat het zover is. Misschien zullen de eerste weken niet echt leuk en gezellig zijn. De eerste 3 tot 4 weken mag ik alleen maar vloeibaar (bouillon, water, vla, etc.) en daarna mag ik voorzichtig beginnen met vast voedsel eten. Simpelweg omdat de maag weer tot rust moet komen.
Ik voel dat ik door deze stap te zetten mijn leven een positieve wending ga geven; fysiek maar ook psychisch zal ik mij minder belast voelen.
Mijn volgende gesprekken zijn op 5 februari a.s.
Het zullen individuele gesprekken zijn bij de Obesitas Kliniek. De diëtiste, de psycholoog, ik wordt officieel gewogen en dan maar hopen dat ik een positief advies krijg van de artsen. Ik kan haast niet wachten, ik ben er helemaal klaar voor.
Op 30 januari j.l. heb ik een afspraak in de Nederlandse Obesitas Kliniek in Hilversum. Het is een uitnodiging voor een groepsgesprek met mede lotgenoten. Dit gesprek zal ongeveer 2 uur in beslag nemen.
De voorlichting bestaat uit het uitleggen hoe de eventuele operatie gaat verlopen. Hoe het maagbandje geplaatst gaat worden. Wat de functie er van is. De voordelen maar ook de nadelen. Natuurlijk blijven de nadelen het meest hangen want als we doem willen denken dan denken we ook doem natuurlijk. Want natuurlijk kunnen er altijd complicaties optreden, zowel tijdens als na de operatie. Maar het risico dat ik nu loop met mijn extreme overgewicht maakt het niet moeilijk de voorkeur te geven aan de voordelen die het plaatsen van een maagband met zich meebrengt.
Ik heb morbide obesitas. Dit betekend dat ik meer dan 50kg te zwaar ben. Reden genoeg om voor 100% te gaan voor de maagband. Hoe meer ik er over nadenk hoe liever ik wil dat het zover is. Misschien zullen de eerste weken niet echt leuk en gezellig zijn. De eerste 3 tot 4 weken mag ik alleen maar vloeibaar (bouillon, water, vla, etc.) en daarna mag ik voorzichtig beginnen met vast voedsel eten. Simpelweg omdat de maag weer tot rust moet komen.
Ik voel dat ik door deze stap te zetten mijn leven een positieve wending ga geven; fysiek maar ook psychisch zal ik mij minder belast voelen.
Mijn volgende gesprekken zijn op 5 februari a.s.
Het zullen individuele gesprekken zijn bij de Obesitas Kliniek. De diëtiste, de psycholoog, ik wordt officieel gewogen en dan maar hopen dat ik een positief advies krijg van de artsen. Ik kan haast niet wachten, ik ben er helemaal klaar voor.
zondag 3 februari 2008
Naar de huisarts
Sinds mijn pubertijd doe ik al vewoede pogingen om gewicht te verliezen. Als klein meisje was ik ook al mollig maar in mijn pubertijd is het worstelen met de kilo's begonnen.
Natuurlijk lukte het altijd wel; Weight Wachers, brood dieet, sherry kuur, Modifast, punten dieet, afslankclub, een leven lang fit, Dr. Atkins, ik heb ze allemaal gedaan. En hoogstwaarschijnlijk vergeet ik er nog enkelen te noemen. Maar na een tijd van honger lijden, sjagerijnig zijn en huilbuien hebben gooide ik uiteindelijk toch weer de handdoek in de ring. Binnen de kortste keren zaten de met zwoegen en zweten verloren kilo's er weer aan.
Ik presteerde het om voor mijn vakantie van 3 weken naar Spanje 20 kilo af te vallen om vervolgens 3 weken later op Schiphol nog zwaarder terug te komen dan dat ik wegging.
Ik kom uit een familie van hart- en vaatziekten en suikerziekte. Die erfelijke belasting ging steeds zwaarder op mijn schouders drukken. Mijn moeder was hart- en suikerpatient, mijn vader had vrij jong een hersenbloeding gehad en is overleden aan kanker, mijn zus en 3 van mijn 4 broers hadden het aan hun hart. (Hadden omdat 1 van mijn broers op 36 jarige leeftijd aan een hartstilstand is overleden). En mijn oudste broer is ook suikerpatient.
De angst voor een hartinfarct drong steeds meer naar de voorgrond en in april 2007 besloot ik dat ik echt drastisch iets moest ondernemen. Mijn lichaam protesteert; onduidelijke spierpijn, onrustige benen, snel moe, hoofdpijn. De simpele en normale dingen als laarzen aantrekken of nagels van mijn tenen knippen werd een doodvermoeiende operatie. Na het knippen van mijn nagels was ik bekaf.
In april 2007 dus een afspraak gemaakt met mijn huisarts. Ik had wel gehoord van een maagbandje en wilde daar graag voor in aanmerking komen. Ik kreeg een verwijsbrief voor de specialist in het Flevoziekenhuis in Almere. Ik had de eerste stap gezet.
Bloed afnemen, urine inleveren, bloeddruk metingen etc. De bevindingen van de specialist werden in een rapport gezet en naar mijn huisarts teruggestuurd. Jammer genoeg had ik een specialist die het waarschijnlijk niet nodig vond om erg veel haast er achter te zetten. Het duurde tot november 2007 voordat mijn huisarts eindelijk de papieren van hem had opgestuurd gekregen.
Eindelijk kon mijn huisarts het traject starten en de aanvraag werd ingediend.
Natuurlijk lukte het altijd wel; Weight Wachers, brood dieet, sherry kuur, Modifast, punten dieet, afslankclub, een leven lang fit, Dr. Atkins, ik heb ze allemaal gedaan. En hoogstwaarschijnlijk vergeet ik er nog enkelen te noemen. Maar na een tijd van honger lijden, sjagerijnig zijn en huilbuien hebben gooide ik uiteindelijk toch weer de handdoek in de ring. Binnen de kortste keren zaten de met zwoegen en zweten verloren kilo's er weer aan.
Ik presteerde het om voor mijn vakantie van 3 weken naar Spanje 20 kilo af te vallen om vervolgens 3 weken later op Schiphol nog zwaarder terug te komen dan dat ik wegging.
Ik kom uit een familie van hart- en vaatziekten en suikerziekte. Die erfelijke belasting ging steeds zwaarder op mijn schouders drukken. Mijn moeder was hart- en suikerpatient, mijn vader had vrij jong een hersenbloeding gehad en is overleden aan kanker, mijn zus en 3 van mijn 4 broers hadden het aan hun hart. (Hadden omdat 1 van mijn broers op 36 jarige leeftijd aan een hartstilstand is overleden). En mijn oudste broer is ook suikerpatient.
De angst voor een hartinfarct drong steeds meer naar de voorgrond en in april 2007 besloot ik dat ik echt drastisch iets moest ondernemen. Mijn lichaam protesteert; onduidelijke spierpijn, onrustige benen, snel moe, hoofdpijn. De simpele en normale dingen als laarzen aantrekken of nagels van mijn tenen knippen werd een doodvermoeiende operatie. Na het knippen van mijn nagels was ik bekaf.
In april 2007 dus een afspraak gemaakt met mijn huisarts. Ik had wel gehoord van een maagbandje en wilde daar graag voor in aanmerking komen. Ik kreeg een verwijsbrief voor de specialist in het Flevoziekenhuis in Almere. Ik had de eerste stap gezet.
Bloed afnemen, urine inleveren, bloeddruk metingen etc. De bevindingen van de specialist werden in een rapport gezet en naar mijn huisarts teruggestuurd. Jammer genoeg had ik een specialist die het waarschijnlijk niet nodig vond om erg veel haast er achter te zetten. Het duurde tot november 2007 voordat mijn huisarts eindelijk de papieren van hem had opgestuurd gekregen.
Eindelijk kon mijn huisarts het traject starten en de aanvraag werd ingediend.
Abonneren op:
Posts (Atom)
