Individuele gesprekken

Op 5 februari 2008 om 13.00 uur een afspraak in de Obesitas kliniek. Ik krijg gesprekken met de diëtiste, de arts en de psycholoog.

Als eerste naar de arts.
Hij wil weten of er veel hart- en vaatziekten in de familie voorkomen. Nou daar kon ik bevestigend op antwoorden. Mijn moeder, mijn broers en mijn zus; allemaal hartpatient of hartkwalen. Mijn broer overleed op 36-jarige leeftijd aan een hartinfarct. Mijn moeder op 70-jarige leeftijd.
Is er ook suikerziekte in de familie? En weer moet ik volmondig ja zeggen. Mijn moeder, mijn oudste broer, mijn neef.
Ik ben erfelijk belast en dat maakt ook dat ik nu iets moet gaan doen om dit overgewicht kwijt te raken. Ik zal liegen als ik zeg dat het me allemaal niets doet. De angst dat mijn hart de handdoek in de ring gooit wordt sterker naarmate ik ouder wordt.
Na de lijst met vragen krijg ik een lichamelijk onderzoek. Kleren uit (behalve de slip) en daar gaat ie. Bloeddruk opmeten, borstonderzoek, luisteren naar hart en longen, buik onderzoek etc. etc. Ik kleed me weer aan en ga de wachtkamer weer in.

Als tweede de dietiste.
Voor mijn gevoel worden hier dezelfde vragen gesteld als bij de arts. Alleen wil ze ook weten welke afvalmethoden ik al heb geprobeerd en wat de resultaten daarbij waren. Nou ik had een hele lijst voor haar; Weight Watchers, punten dieet, brood dieet, sherry kuur, Modifast, de diëtiste, maaltijd repen, Dr. Atkins, Een Leven lang Fit, etc. Maar hoeveel ik met welke methode was afgevallen dat was toch meer gokken. Het meeste dat ik ooit ben afgevallen was bij de Weight Watchers; zo'n 20 kilo. Maar toen was ik een jaar of 18. Daarna is het bekende jojo effect mijn leven binnengekomen. Afvallen en bijkomen, vaak na de poging was ik nog zwaarder dan toen ik met het desbetreffende dieet begon.
Natuurlijk krijg je ook de vraag of je je wel goed realiseert wat het plaatsen van een maagband inhoud. Natuurlijk besef ik dat. Geen grote hoeveelheden meer eten want dat betekend pijn in je donder. Sommige dingen kun je niet meer tot je nemen. uit den boze zijn koolzuurhoudende dranken en gesmolten kaas. Vers brood en rauwe wortels kunnen ook problemen veroorzaken. Doe je dit toch dan kan de doorgang naar je ondermaag verstopt raken en dat voelt niet prettig. Verder zal ik opnieuw moeten leren kauwen. Dat klink raar maar ik ben een slechte kauwer. Ik schrok alles naar binnen, grote brokken eten. mijn keelgat en slokdarm moeten goed opgerekt zijn door dit eetgedrag denk ik. Maar thuis zaten we met een groot gezin aan tafel. Hongerige broers die allemaal van 's morgens vroeg tot 's avonds laat op de markt hadden gewerkt dus moest je er als de kippen bij zijn om nog eventueel een tweede bord op te scheppen. Dus schrokken en vlug eten.
Inmiddels ben ik al begonnen met 30 keer op een hap kauwen. Ik kan je vertellen dat het niet makkelijk is om het eten zolang in je mond te houden maar het maakt je wel bewust van wat je aan het eten bent.
Verder is het beer niet direct voor, tijdens of na de maaltijd te drinken. Pas na minimaal een half uur mag je wat drinken. Ook om klont vorming te voorkomen.
Gelukkig ben ik geen chocolade of ijs eter want dan was een maagband geen optie geweest.

Als derde naar de psycholoog:
De psycholoog ziet er hard uit maar blijkt een rustige en lieve vrouw te zijn. Ook hier weer dezelfde vragen als bij de andere twee. Ook komen hier de vragen of ik in mijn jeugd iets traumatisch heb meegemaakt. Ik kan me niets herinneren maar omdat zij denkt dat ik een emotie eter ben wil ze dat ik (mocht de maagband operatie doorgang vinden) ik bij een psycholoog terecht kom. De emoties die ik nu weg eet zullen er met mijn maagband nog steeds zijn. Die emoties moeten een plek krijgen zodat ik daar mee om leer gaan en ze niet meer weg eet. Ze probeert me er ook goed van doordrongen te laten worden dat mijn leven (op het gebied van o.a. eten) heel erg zal veranderen bij het dragen van een maagband. De maagband zal namelijk (als er geen complicaties optreden) voorgoed blijven zitten en 1 keer in de zoveel tijd worden opgespoten.

Binnen nu en 6 weken zal ik uitsluitsel krijgen of ik in aanmerking kom voor een maagband. Wachten is vervelend maar geeft me ook de tijd om bewuster met mijn voeding bezig te zijn. Het zet je wel aan het nadenken deze gesprekken. Mocht ik worden afgewezen dan ga ik het via het reguliere traject proberen. langere wachtlijsten, dat wel maar dat er iets moet gebeuren staat voor mij wel vast.