Helaas, de afspraak ging i.v.m. ziekte van de groepsleidster niet door. De volgende afspraak is 10 oktober. Officieel weet ik dus nog niet hoeveel er totaal af is maar officieus (gewogen bij mijn zus na 2 weken maagband) is er nu bijna 10 kilo af. JOEPIE!!!!
Ik voel mij steeds beter. Ben nog wel moe van de narcose en moet 's middags nog wel een tukkie doen. Zwaar tillen en huishoudelijk werk mag nog steeds niet dus laat ik me lekker verwennen. De lichte huishoudelijke dingen zoals was ophangen, afwassen, koken etc. doe ik wel en dat gaat prima.
Ik heb al een paar keer korte stukjes gefietst en dat gaat goed. Wel moe daarna maar dat is natuurlijk niet raar. Lekker in de luie stoel liggen en een aflevering van Mcleods Daughters kijken is ook genieten hoor. Glaasje sap naast me; heerlijk.
Ik mag van de diëtiste nu alle groenten eten. Ik moet zelf een beetje mijn weg daar in zoeken. Ik moet wel iets meer fruit eten dus dat neem ik in de vorm van verse jus d'orange en 2 flesjes Vie per dag. 's Morgens nog steeds aan de pap.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik wel uitkijk naar mijn eerste beschuitje of geroosterde boterham. Nog Anderhalve week vloeibaar en dan eindelijk over naar vast voedsel. Heerlijk, ik kijk er naar uit!
dinsdag 23 september 2008
dinsdag 16 september 2008
Dinsdag 16 september 2008: Telefonisch consult met dietiste NOK
Vandaag het telefonisch consult gehad met de diëtiste van het NOK.
Heb haar verteld wat ik over de hele dag (vloeibaar) eet. Was allemaal goed alleen moet ik 1 portie fruit meer eten. Verder hoef ik geen drink bouillon meer te nemen maar mag ik ook lekker verse soep maken met balletjes. Alleen wel alles weer pureren maar dit zal meer voldoening geven.
Ze stuurt me nog wat informatie op die ik thuis op mijn gemak kan doorlezen. Ze heeft wel veel verteld maar probeer dat maar eens allemaal op je harde schijf op te slaan.
Ik voel me goed, nog wel aanvallen van vermoeidheid maar volgens haar komt dat door de narcose. Gewoon aan toe geven, lekker tukkie doen.
Ze hamerde er wel op dat ik vooral NIET moest tillen en geen zware huishoudelijke taken moest doen. Verder vooral rustig eten en er de tijd voor nemen.
Veder mag ik NOOIT geen koolzuurhoudende dranken meer en NOOIT meer gesmolten kaas eten. Daar kan de doorgang van mijn maag verstopt van raken met alle gevolgen van dien.
Ik mag nu ook alle groenten eten, alleen ook weer allemaal gepureerd.
Heb haar verteld wat ik over de hele dag (vloeibaar) eet. Was allemaal goed alleen moet ik 1 portie fruit meer eten. Verder hoef ik geen drink bouillon meer te nemen maar mag ik ook lekker verse soep maken met balletjes. Alleen wel alles weer pureren maar dit zal meer voldoening geven.
Ze stuurt me nog wat informatie op die ik thuis op mijn gemak kan doorlezen. Ze heeft wel veel verteld maar probeer dat maar eens allemaal op je harde schijf op te slaan.
Ik voel me goed, nog wel aanvallen van vermoeidheid maar volgens haar komt dat door de narcose. Gewoon aan toe geven, lekker tukkie doen.
Ze hamerde er wel op dat ik vooral NIET moest tillen en geen zware huishoudelijke taken moest doen. Verder vooral rustig eten en er de tijd voor nemen.
Veder mag ik NOOIT geen koolzuurhoudende dranken meer en NOOIT meer gesmolten kaas eten. Daar kan de doorgang van mijn maag verstopt van raken met alle gevolgen van dien.
Ik mag nu ook alle groenten eten, alleen ook weer allemaal gepureerd.
Donderdag 11 september 2008: Even wegen
Het gaat buitengewoon goed.
De pijn die je zou hebben van het koolzuurgas dat voor de operatie in je buik wordt gepompt is helemaal niet aanwezig geweest. Zondagavond wel een soort van spierpijn in mijn schouders gehad maar dat was niet echt ondragelijk. Was ook vrij snel weer verdwenen.
Vandaag (6 dagen na de operatie) heb ik aan mijn zus gevraagd of zij haar weegschaal mee wilde nemen om mij voor het eerst eens te wegen (die van mij heb ik 10 jaar geleden al gefrustreerd in de kliko gegooid) en JOEKIEDOE ruim 6 kilo kwijt. Ik kon mijn ogen niet geloven. Natuurlijk zal dit niet in hetzelfde tempo door blijven gaan maar wat een opsteker was dat zeg.
Het hoesten en niezen doet nu ook geen pijn meer.
Voor mijn maagband (130,5 kilo schoon aan de haak) had ik zoveel last van allerlei ongemakken. Ik noem je teen nagels knippen. Dat was voor mij echt een marteling. Niet omdat het knippen pijn deed maar omdat ik door de omvang van mijn buik er amper nog bij kon. Energie vretend gewoon. En nu na 10 dagen kan ik er weer bij. Dat betekend dus dat mijn buikomvang is afgenomen. Dat wordt nagels lakken!
Ik merkte ook al na een paar dagen dat, ondanks dat je weinig eet, mijn energie met sprongen vooruit ging. Het opstaan uit een stoel gaat veel soepeler. De stramheid van mijn lijf wordt steeds minder. En zo snel al. In gedachten zie ik mijzelf al lichtvoetig en in slowmotion over het strand rennen, hahahaha.
Verder ben ik natuurlijk nog steeds vloeibaar. Maar echt, dat is heel goed te doen tot nu toe. Na een week merkte ik toch wel dat mijn maag ging vragen maar als ik dan mijn papje 's morgens at of mijn drinkbouillonnetje 's middags dronk dan was dat gevoel ook meteen weer weg. Een openbaring gewoon!
Dinsdag 16 september 2008 heb ik een telefonisch consult met de diëtiste van het NOK (Nederlandse Obesitas Kliniek). Vrijdag 19 september 2008 heb ik mijn eerste controle afspraak bij het NOK. Wegen en meten, ervaringen uitwisselen etc. 6 November moet ik voor de 1e keer voor controle naar het Rijnstate in Arnhem.
Nou, tot nu toe gaat alles voorspoedig en voel ik mij in 10 dagen tijd al een ander mens.
Ik kijk uit naar mijn eerste wandeling in het bos zonder na 5 minuten al door mijn hoeven te zakken.
De pijn die je zou hebben van het koolzuurgas dat voor de operatie in je buik wordt gepompt is helemaal niet aanwezig geweest. Zondagavond wel een soort van spierpijn in mijn schouders gehad maar dat was niet echt ondragelijk. Was ook vrij snel weer verdwenen.
Vandaag (6 dagen na de operatie) heb ik aan mijn zus gevraagd of zij haar weegschaal mee wilde nemen om mij voor het eerst eens te wegen (die van mij heb ik 10 jaar geleden al gefrustreerd in de kliko gegooid) en JOEKIEDOE ruim 6 kilo kwijt. Ik kon mijn ogen niet geloven. Natuurlijk zal dit niet in hetzelfde tempo door blijven gaan maar wat een opsteker was dat zeg.
Het hoesten en niezen doet nu ook geen pijn meer.
Voor mijn maagband (130,5 kilo schoon aan de haak) had ik zoveel last van allerlei ongemakken. Ik noem je teen nagels knippen. Dat was voor mij echt een marteling. Niet omdat het knippen pijn deed maar omdat ik door de omvang van mijn buik er amper nog bij kon. Energie vretend gewoon. En nu na 10 dagen kan ik er weer bij. Dat betekend dus dat mijn buikomvang is afgenomen. Dat wordt nagels lakken!
Ik merkte ook al na een paar dagen dat, ondanks dat je weinig eet, mijn energie met sprongen vooruit ging. Het opstaan uit een stoel gaat veel soepeler. De stramheid van mijn lijf wordt steeds minder. En zo snel al. In gedachten zie ik mijzelf al lichtvoetig en in slowmotion over het strand rennen, hahahaha.
Verder ben ik natuurlijk nog steeds vloeibaar. Maar echt, dat is heel goed te doen tot nu toe. Na een week merkte ik toch wel dat mijn maag ging vragen maar als ik dan mijn papje 's morgens at of mijn drinkbouillonnetje 's middags dronk dan was dat gevoel ook meteen weer weg. Een openbaring gewoon!
Dinsdag 16 september 2008 heb ik een telefonisch consult met de diëtiste van het NOK (Nederlandse Obesitas Kliniek). Vrijdag 19 september 2008 heb ik mijn eerste controle afspraak bij het NOK. Wegen en meten, ervaringen uitwisselen etc. 6 November moet ik voor de 1e keer voor controle naar het Rijnstate in Arnhem.
Nou, tot nu toe gaat alles voorspoedig en voel ik mij in 10 dagen tijd al een ander mens.
Ik kijk uit naar mijn eerste wandeling in het bos zonder na 5 minuten al door mijn hoeven te zakken.
Zondag 7 september 2008: Ik kan mijn enkels zien
De ochtend begonnen met een schaaltje havermoutpap. 's Middags heldere tomaten bouillon gedronken, heerlijk smaakte het en voor het avondeten had ik aardappel, spinazie en een 1/2 tartaartje. Het was echt smullen. Het is verdomd waar, ik ga waarderen wat ik mag eten.
Vanavond mijn eerste bakkie koffie gedronken en dat ging ook goed.
Nippen en kleine hapjes, dat zal voortaan mijn manier van eten zijn. En eerlijk gezegd ben ik nu al veel bewuster met mijn eten bezig. Ook merk ik dat ik veel meer geniet van hetgeen ik eet.
Uiteraard moet ik vitamine preparaten erbij slikken omdat ik deze niet meer volledig uit mijn voeding kan halen. Ook heb ik calcium bruispoeder gehad voor het 1e jaar.
En na amper twee dagen een maagband kan ik verdorie mijn enkels weer zien. Die voeten van mij waren altijd zo dik en opgezet dat mijn enkels niet meer zichtbaar waren. Zo snel een resultaat zien, dat had ik nooit kunnen bedenken.
Wat wel belangrijk is, is dat je naaste omgeving helemaal achter je staat want je hebt de eerste 3 tot 4 weken echt wel hulp nodig. Je mag niet tillen dus boodschappen doen en huishoudelijk werk zit er niet in. Gelukkig heb ik mijn lieve Peter die me zo heel erg steunt en mijn lieve zoon Eloy die zijn mama zoveel mogelijk helpt. En nog maar te zwijgen van mijn lieve zus Jannie en nicht Paulien en ex Marcel die allemaal voor me klaar staan. Dat geeft ook een supergevoel! Wat hou ik zielsveel van die mensen!
Wat mij zo ontzettend goed deed waren Peter zijn woorden: Ik ben zo vreselijk trots op je Vonne, dat je dit op vrijwillige basis bent aangegaan.
60 Kilo moet er af. M.a.w. ik sleep al jaren een mens met me mee. De doktoren denken dat dit in een jaar haalbaar is. Waarschijnlijk zal er dan wel een buikwand correctie moeten plaatsvinden maar dat is niet perse noodzakelijk. De huid die slap kan worden veel masseren (Peter!) kan wonderen doen. Nou dat is toch niet echt vervelend he???
Wie weet loop ik volgend jaar zomer wel in mijn mini bikini (hahahahahaha). Maar laat ik duidelijk zijn; ik doe het niet om er strak en sexy bij te lopen, ik doe het omdat ik graag nog een lange tijd wil genieten van het leven. Uit wandelen, dingen ondernemen, mijn energie terugwinnen.
Vanavond mijn eerste bakkie koffie gedronken en dat ging ook goed.
Nippen en kleine hapjes, dat zal voortaan mijn manier van eten zijn. En eerlijk gezegd ben ik nu al veel bewuster met mijn eten bezig. Ook merk ik dat ik veel meer geniet van hetgeen ik eet.
Uiteraard moet ik vitamine preparaten erbij slikken omdat ik deze niet meer volledig uit mijn voeding kan halen. Ook heb ik calcium bruispoeder gehad voor het 1e jaar.
En na amper twee dagen een maagband kan ik verdorie mijn enkels weer zien. Die voeten van mij waren altijd zo dik en opgezet dat mijn enkels niet meer zichtbaar waren. Zo snel een resultaat zien, dat had ik nooit kunnen bedenken.
Wat wel belangrijk is, is dat je naaste omgeving helemaal achter je staat want je hebt de eerste 3 tot 4 weken echt wel hulp nodig. Je mag niet tillen dus boodschappen doen en huishoudelijk werk zit er niet in. Gelukkig heb ik mijn lieve Peter die me zo heel erg steunt en mijn lieve zoon Eloy die zijn mama zoveel mogelijk helpt. En nog maar te zwijgen van mijn lieve zus Jannie en nicht Paulien en ex Marcel die allemaal voor me klaar staan. Dat geeft ook een supergevoel! Wat hou ik zielsveel van die mensen!
Wat mij zo ontzettend goed deed waren Peter zijn woorden: Ik ben zo vreselijk trots op je Vonne, dat je dit op vrijwillige basis bent aangegaan.
60 Kilo moet er af. M.a.w. ik sleep al jaren een mens met me mee. De doktoren denken dat dit in een jaar haalbaar is. Waarschijnlijk zal er dan wel een buikwand correctie moeten plaatsvinden maar dat is niet perse noodzakelijk. De huid die slap kan worden veel masseren (Peter!) kan wonderen doen. Nou dat is toch niet echt vervelend he???
Wie weet loop ik volgend jaar zomer wel in mijn mini bikini (hahahahahaha). Maar laat ik duidelijk zijn; ik doe het niet om er strak en sexy bij te lopen, ik doe het omdat ik graag nog een lange tijd wil genieten van het leven. Uit wandelen, dingen ondernemen, mijn energie terugwinnen.
De dag na de operatie, thuiskomst 6 september 2008
Zaterdag 6 september 2008 ben ik thuis gekomen.
Natuurlijk nog moe van de narcose. Veel hazeslaapjes gedaan. En hele kleine beetjes eten naar binnen werken. Het koffiekopje met vla deed er ongeveer een half uur over voordat het er in zat.
Zaterdagavond voor het eerst 1 kleine aardappel en 4 bospeentjes gekookt. Tartaartje erbij en de hele hap goed fijngeprakt en smeuig gemaakt met bouillon want alles moet de eerste 3 tot 4 weken vloeibaar. Maar ohhhhh, wat smaakte dat lekker zeg. Tja, de hoeveelheid was nog niet een 10e deel van wat ik anders at maar na het opgegeten te hebben zat ik gewoon echt vol. Een openbaring voor mij want een vol gevoel hebben ken ik al jaaaaaaren niet meer.
Peet doet 's middags boodschappen en haalt de dingen in huis die ik mag hebben; drinkbouillon, optimel, vie groenten/vruchtensap, karnemelk, spinazie, tartaartjes etc. Mijn koelkast ligt vol; alleen nu met gezonde dingen.
Eloy is nog een beetje onder de indruk en heeft geloof ik nog niet echt door wat er allemaal gebeurt is.
Ik lig in mijn luie tv stoel en ben trots op mezelf dat ik deze stap heb genomen
Natuurlijk nog moe van de narcose. Veel hazeslaapjes gedaan. En hele kleine beetjes eten naar binnen werken. Het koffiekopje met vla deed er ongeveer een half uur over voordat het er in zat.
Zaterdagavond voor het eerst 1 kleine aardappel en 4 bospeentjes gekookt. Tartaartje erbij en de hele hap goed fijngeprakt en smeuig gemaakt met bouillon want alles moet de eerste 3 tot 4 weken vloeibaar. Maar ohhhhh, wat smaakte dat lekker zeg. Tja, de hoeveelheid was nog niet een 10e deel van wat ik anders at maar na het opgegeten te hebben zat ik gewoon echt vol. Een openbaring voor mij want een vol gevoel hebben ken ik al jaaaaaaren niet meer.
Peet doet 's middags boodschappen en haalt de dingen in huis die ik mag hebben; drinkbouillon, optimel, vie groenten/vruchtensap, karnemelk, spinazie, tartaartjes etc. Mijn koelkast ligt vol; alleen nu met gezonde dingen.
Eloy is nog een beetje onder de indruk en heeft geloof ik nog niet echt door wat er allemaal gebeurt is.
Ik lig in mijn luie tv stoel en ben trots op mezelf dat ik deze stap heb genomen
De dag van de operatie; 5 september 2008
Eindelijk is het gebeurt. Vrijdag 5 september heb ik mijn maagbandje gekregen.
Om 7.30 uur moest ik in het Rijnstate ziekenhuis in Arnhem zijn. Ik heb er heel lang naar toe geleefd, was ook niet zenuwachtig. Om 9.10 uur zou ik geholpen worden maar uiteindelijk is dat 10.30 geworden.
De operatie is mij heel erg meegevallen. natuurlijk wel pijn aan de wonden, vooral met hoesten en niezen maar ja, dat lijkt me ook niet meer als normaal natuurlijk.
Het verplegend personeel en de doktoren zijn werkelijk geweldig. Lief en behulpzaam en vooral geduldig. Goede verzorging en begeleiding ook.
In mijn buik zitten 5 kleine sneetjes en onder mijn linkerborst een grote snee. Daar waar de grote snee zit is het kastje (mijn ventiel, hahahahaha) geplaatst om de maagband t.z.t. op te kunnen spuiten.
Ik ben er zo blij mee want om eerlijk te zijn was ik bezig in een isolement te raken. Geen energie meer en ongelukkig met mijn lichaam. Een hele grote rol speelde het feit dat ik toch uit een familie kom van hart-, vaat- en suikerziekte. En als ik zo door was blijven gaan had ik daar zeker last van gekregen. Natuurlijk is dit geen garantie op een leven zonder deze kwalen. En een lang gezond leven kan niemand je garanderen maar in ieder geval is dit wel een stap in de goede richting.
Uiteraard heb ik gedurende mijn leven alle dieten gehad. Weken lang op Modifast leven, naar de dietiste dan maar weer, een leven lang fit proberen, het brood dieet, Dr. Atkins. En zo kan ik nog wel even doorgaan. natuurlijk viel ik af maar het bekende jojo effect kwam altijd weer om de hoek kijken.
Uiteindelijk werd mijn lijf door die dieten alleen maar dikkerder dan dat ik ooit was geweest.
En nu, nu begint mijn nieuwe leven van gezond maar erg weinig eten. Het eerst wat ik kreeg na de operatie was een glaasje water. Natuurlijk ben ik gewend om dat in een keer naar binnen te klokken, lekker gulzig. meteen werd ik geconfronteerd met mijn maagbandje. Pijn in mijn middenrif en niet zo'n beetje ook. De arts vertelde me dat het misschien een gemene manier was maar nu wist ik wel meteen hoe het voelde als ik teveel zou eten en het volle gevoel zou negeren.
Om 7.30 uur moest ik in het Rijnstate ziekenhuis in Arnhem zijn. Ik heb er heel lang naar toe geleefd, was ook niet zenuwachtig. Om 9.10 uur zou ik geholpen worden maar uiteindelijk is dat 10.30 geworden.
De operatie is mij heel erg meegevallen. natuurlijk wel pijn aan de wonden, vooral met hoesten en niezen maar ja, dat lijkt me ook niet meer als normaal natuurlijk.
Het verplegend personeel en de doktoren zijn werkelijk geweldig. Lief en behulpzaam en vooral geduldig. Goede verzorging en begeleiding ook.
In mijn buik zitten 5 kleine sneetjes en onder mijn linkerborst een grote snee. Daar waar de grote snee zit is het kastje (mijn ventiel, hahahahaha) geplaatst om de maagband t.z.t. op te kunnen spuiten.
Ik ben er zo blij mee want om eerlijk te zijn was ik bezig in een isolement te raken. Geen energie meer en ongelukkig met mijn lichaam. Een hele grote rol speelde het feit dat ik toch uit een familie kom van hart-, vaat- en suikerziekte. En als ik zo door was blijven gaan had ik daar zeker last van gekregen. Natuurlijk is dit geen garantie op een leven zonder deze kwalen. En een lang gezond leven kan niemand je garanderen maar in ieder geval is dit wel een stap in de goede richting.
Uiteraard heb ik gedurende mijn leven alle dieten gehad. Weken lang op Modifast leven, naar de dietiste dan maar weer, een leven lang fit proberen, het brood dieet, Dr. Atkins. En zo kan ik nog wel even doorgaan. natuurlijk viel ik af maar het bekende jojo effect kwam altijd weer om de hoek kijken.
Uiteindelijk werd mijn lijf door die dieten alleen maar dikkerder dan dat ik ooit was geweest.
En nu, nu begint mijn nieuwe leven van gezond maar erg weinig eten. Het eerst wat ik kreeg na de operatie was een glaasje water. Natuurlijk ben ik gewend om dat in een keer naar binnen te klokken, lekker gulzig. meteen werd ik geconfronteerd met mijn maagbandje. Pijn in mijn middenrif en niet zo'n beetje ook. De arts vertelde me dat het misschien een gemene manier was maar nu wist ik wel meteen hoe het voelde als ik teveel zou eten en het volle gevoel zou negeren.
De afspraak
Woensdag 29 augustus 2008; mijn telefoon gaat.
Ik heb het Rijnstate ziekenhuis aan de telefoon. Mijn operatie staat gepland voor 5 september a.s. Ik kan wel huilen van blijdschap. Eindelijk is het zover.
Nadat ik opgehangen heb moet ik natuurlijk iedereen bellen. Ik ben er zo opgewonden van en als ik opgewonden ben praat ik veel, heel veel.
De laatste week voor de operatie kruipt voorbij, maar eindelijk is het zover. Peter heeft een vrije dag genomen en blijft de hele dag in Arnhem, bij me in de buurt.
Mijn gewicht is nu 130,5 kilo
Ik heb het Rijnstate ziekenhuis aan de telefoon. Mijn operatie staat gepland voor 5 september a.s. Ik kan wel huilen van blijdschap. Eindelijk is het zover.
Nadat ik opgehangen heb moet ik natuurlijk iedereen bellen. Ik ben er zo opgewonden van en als ik opgewonden ben praat ik veel, heel veel.
De laatste week voor de operatie kruipt voorbij, maar eindelijk is het zover. Peter heeft een vrije dag genomen en blijft de hele dag in Arnhem, bij me in de buurt.
Mijn gewicht is nu 130,5 kilo
Naar het Rijnstate voor de screening
Eindelijk, Agis heeft groen licht gegeven. De maagband wordt helemaal vergoed en ik heb een uitnodiging gekregen voor de screening in het Rijnstate ziekenhuis in Arnhem.
De dag dat ik er naar toe moet heeft het verschrikkelijk gesneeuwd. Nog nooit stonden er zo veel files. Mijn zwager zou mij brengen met de auto maar allemachtig, dat was een onderneming hoor. Gelukkig is hij chauffeur en in het bezit van een Tom Tom dus via allerlei sluip door en kruip door routes kom ik precies op tijd aan in het ziekenhuis. Nu eerst naar de balie om een ponskaartje te laten maken.
We zijn met een groep van 10 personen. Allemaal met hetzelfde ziektebeeld; Morbide Obesitas. Als eerste krijgen we een gesprek met de verpleegkundige. Wat een lieve vrouw is dat. Ze legt ons alles rustig uit en verteld dat straks Dr. Berends ons komt vertellen hoe de operatie in zijn werk gaat. Dr. Berends is, vind ik, een sympathieke man. We krijgen een filmpje te zien van de operatie en hoe deze wordt uitgevoerd. Natuurlijk komen ook de risico's om de hoek kijken maar de risico's die ik persoonlijk loop als ik gewoon door blijf gaan met dit eet- en leefpatroon zijn m.i. veel groter. Dus ik neem ze ter kennisgeving aan en richt mij op de positieve aspecten die de maagband mij op kan leveren.
Na het groeps geprek bij Dr. Berends krijgen we allerlei papieren en formulieren om in te vullen en te lezen en krijgen we nog een individueel gesprek. Natuurlijk worden we gewogen. Dr. Berends overlegt met mij of ik niet open sta voor een maag verkleining of een gastric bypass. Het overvalt me want zoiets is toch wel erg drastisch en onomkeerbaar. Na overleg en bij het zien van mijn twijfel besluiten we om toch voor de maagband te gaan. Dat kan altijd nog menen we beiden.
Uiteindelijk wordt er nog bloed afgenomen en bloeddruk opgemeten. En dan naar de anesthesist, Dr. Rinia, voor een gesprek.
Dr. Rinia bekijkt de vragenlijst die ik heb ingevuld en ziet dat ik last heb van snurken. Ze vraagt of mijn adem wel eens stokt tijdens het slapen. Ik heb natuurlijk geen flauw idee of dat zo is. Dat ik snurk is mij wel bekend; Peter lijdt daar regelmatig onder.
Ook is mijn (onder) bloeddruk veel te hoog. Zij wil dat ik naar mijn huisarts ga om er voor te zorgen dat met medicatie mijn bloeddruk onder controle wordt gehouden. Ik krijg dan ook een brief van haar mee voor mijn huisarts. Na een aantal weken moet mijn huisarts de bloeddruk metingen naar haar door faxen zodat zij er van verzekerd is dat deze onder controle is. Ook wil ze dat ik mij laat testen op Apneu. Omdat ik op heb geschreven dat ik vaak moe ben, snurk en hoge bloeddruk heb zou ik dit kunnen hebben. (http://www.apneuvereniging.nl/apneu_index.html)
Na een dag in het Rijnstate te hebben vertoeft ga ik uiteindelijk weer naar huis. Het eerste wat ik de volgende dag doe is een afspraak maken met mijn huisarts.
Mijn huisarts schrijft mij plaspillen en bloeddrukverlagende pillen voor en ik moet 4 weken lang mijn bloeddruk bij haar op laten meten. Dat gaat goed, alleen de plaspillen werken naar mijn idee niet echt afdoende en ik krijg ook andere voorgeschreven die uiteindelijk wel goed werken.
Ook verwijst zij mij door naar het Flevo ziekenhuis voor een Apneu onderzoek. Het wachten is nu dus op de oproep van het Flevo. En dat duurt erg lang.
Ik ben zo toe aan de maagband en het duurt zo vreselijk lang allemaal. Maar eindelijk wordt ik opgeroepen. ik moet een nachtje blijven, krijg allerlei elektroden op mijn lichaam aangesloten en moet ook een soort van zuurstof slangetje onder mijn neus. De volgende dag mag ik weer naar huis; de kastjes aan mijn lichaam hebben hun werk gedaan en mogen er weer af.
En nu thuis weer een afspraak maken voor de uitslag van het onderzoek. Ik bel het Flevo en vraag om een afspraak. Dat kan wel maar dat duurt wel een maand want het is vakantietijd. Ik flip helemaal de pan uit want ik heb het helemaal gehad met mijzelf, mijn overgewicht en alle onderzoeken en uitslagen. De secretaresse aan de telefoon krijgt de volle laag; bij deze nog mijn excuus! Maar hoe ik ook mopper de afspraak kan niet eerder dan 5 augustus 2008. Ik zal me er maar bij neer leggen, ik kan niet anders natuurlijk.
Eindelijk 5 augustus. Ik kom binnen bij de KNO-arts en hij verteld me dat ik GEEN apneu heb. Joekiedoe, eindelijk écht groen licht voor mijn maagbandje, ik kan hem wel zoenen. De KNO-arts faxt meteen de uitslag door naar Dr. Rinia. Zelf krijg ik ook nog een kopie en fax deze ook nog even door.
Oh, wat ben ik blij, eindelijk gaat het gebeuren en nu kan het niet echt lang meer duren.
De dag dat ik er naar toe moet heeft het verschrikkelijk gesneeuwd. Nog nooit stonden er zo veel files. Mijn zwager zou mij brengen met de auto maar allemachtig, dat was een onderneming hoor. Gelukkig is hij chauffeur en in het bezit van een Tom Tom dus via allerlei sluip door en kruip door routes kom ik precies op tijd aan in het ziekenhuis. Nu eerst naar de balie om een ponskaartje te laten maken.
We zijn met een groep van 10 personen. Allemaal met hetzelfde ziektebeeld; Morbide Obesitas. Als eerste krijgen we een gesprek met de verpleegkundige. Wat een lieve vrouw is dat. Ze legt ons alles rustig uit en verteld dat straks Dr. Berends ons komt vertellen hoe de operatie in zijn werk gaat. Dr. Berends is, vind ik, een sympathieke man. We krijgen een filmpje te zien van de operatie en hoe deze wordt uitgevoerd. Natuurlijk komen ook de risico's om de hoek kijken maar de risico's die ik persoonlijk loop als ik gewoon door blijf gaan met dit eet- en leefpatroon zijn m.i. veel groter. Dus ik neem ze ter kennisgeving aan en richt mij op de positieve aspecten die de maagband mij op kan leveren.
Na het groeps geprek bij Dr. Berends krijgen we allerlei papieren en formulieren om in te vullen en te lezen en krijgen we nog een individueel gesprek. Natuurlijk worden we gewogen. Dr. Berends overlegt met mij of ik niet open sta voor een maag verkleining of een gastric bypass. Het overvalt me want zoiets is toch wel erg drastisch en onomkeerbaar. Na overleg en bij het zien van mijn twijfel besluiten we om toch voor de maagband te gaan. Dat kan altijd nog menen we beiden.
Uiteindelijk wordt er nog bloed afgenomen en bloeddruk opgemeten. En dan naar de anesthesist, Dr. Rinia, voor een gesprek.
Dr. Rinia bekijkt de vragenlijst die ik heb ingevuld en ziet dat ik last heb van snurken. Ze vraagt of mijn adem wel eens stokt tijdens het slapen. Ik heb natuurlijk geen flauw idee of dat zo is. Dat ik snurk is mij wel bekend; Peter lijdt daar regelmatig onder.
Ook is mijn (onder) bloeddruk veel te hoog. Zij wil dat ik naar mijn huisarts ga om er voor te zorgen dat met medicatie mijn bloeddruk onder controle wordt gehouden. Ik krijg dan ook een brief van haar mee voor mijn huisarts. Na een aantal weken moet mijn huisarts de bloeddruk metingen naar haar door faxen zodat zij er van verzekerd is dat deze onder controle is. Ook wil ze dat ik mij laat testen op Apneu. Omdat ik op heb geschreven dat ik vaak moe ben, snurk en hoge bloeddruk heb zou ik dit kunnen hebben. (http://www.apneuvereniging.nl/apneu_index.html)
Na een dag in het Rijnstate te hebben vertoeft ga ik uiteindelijk weer naar huis. Het eerste wat ik de volgende dag doe is een afspraak maken met mijn huisarts.
Mijn huisarts schrijft mij plaspillen en bloeddrukverlagende pillen voor en ik moet 4 weken lang mijn bloeddruk bij haar op laten meten. Dat gaat goed, alleen de plaspillen werken naar mijn idee niet echt afdoende en ik krijg ook andere voorgeschreven die uiteindelijk wel goed werken.
Ook verwijst zij mij door naar het Flevo ziekenhuis voor een Apneu onderzoek. Het wachten is nu dus op de oproep van het Flevo. En dat duurt erg lang.
Ik ben zo toe aan de maagband en het duurt zo vreselijk lang allemaal. Maar eindelijk wordt ik opgeroepen. ik moet een nachtje blijven, krijg allerlei elektroden op mijn lichaam aangesloten en moet ook een soort van zuurstof slangetje onder mijn neus. De volgende dag mag ik weer naar huis; de kastjes aan mijn lichaam hebben hun werk gedaan en mogen er weer af.
En nu thuis weer een afspraak maken voor de uitslag van het onderzoek. Ik bel het Flevo en vraag om een afspraak. Dat kan wel maar dat duurt wel een maand want het is vakantietijd. Ik flip helemaal de pan uit want ik heb het helemaal gehad met mijzelf, mijn overgewicht en alle onderzoeken en uitslagen. De secretaresse aan de telefoon krijgt de volle laag; bij deze nog mijn excuus! Maar hoe ik ook mopper de afspraak kan niet eerder dan 5 augustus 2008. Ik zal me er maar bij neer leggen, ik kan niet anders natuurlijk.
Eindelijk 5 augustus. Ik kom binnen bij de KNO-arts en hij verteld me dat ik GEEN apneu heb. Joekiedoe, eindelijk écht groen licht voor mijn maagbandje, ik kan hem wel zoenen. De KNO-arts faxt meteen de uitslag door naar Dr. Rinia. Zelf krijg ik ook nog een kopie en fax deze ook nog even door.
Oh, wat ben ik blij, eindelijk gaat het gebeuren en nu kan het niet echt lang meer duren.
Abonneren op:
Posts (Atom)
