Naar het Rijnstate voor de screening

Eindelijk, Agis heeft groen licht gegeven. De maagband wordt helemaal vergoed en ik heb een uitnodiging gekregen voor de screening in het Rijnstate ziekenhuis in Arnhem.

De dag dat ik er naar toe moet heeft het verschrikkelijk gesneeuwd. Nog nooit stonden er zo veel files. Mijn zwager zou mij brengen met de auto maar allemachtig, dat was een onderneming hoor. Gelukkig is hij chauffeur en in het bezit van een Tom Tom dus via allerlei sluip door en kruip door routes kom ik precies op tijd aan in het ziekenhuis. Nu eerst naar de balie om een ponskaartje te laten maken.

We zijn met een groep van 10 personen. Allemaal met hetzelfde ziektebeeld; Morbide Obesitas. Als eerste krijgen we een gesprek met de verpleegkundige. Wat een lieve vrouw is dat. Ze legt ons alles rustig uit en verteld dat straks Dr. Berends ons komt vertellen hoe de operatie in zijn werk gaat. Dr. Berends is, vind ik, een sympathieke man. We krijgen een filmpje te zien van de operatie en hoe deze wordt uitgevoerd. Natuurlijk komen ook de risico's om de hoek kijken maar de risico's die ik persoonlijk loop als ik gewoon door blijf gaan met dit eet- en leefpatroon zijn m.i. veel groter. Dus ik neem ze ter kennisgeving aan en richt mij op de positieve aspecten die de maagband mij op kan leveren.

Na het groeps geprek bij Dr. Berends krijgen we allerlei papieren en formulieren om in te vullen en te lezen en krijgen we nog een individueel gesprek. Natuurlijk worden we gewogen. Dr. Berends overlegt met mij of ik niet open sta voor een maag verkleining of een gastric bypass. Het overvalt me want zoiets is toch wel erg drastisch en onomkeerbaar. Na overleg en bij het zien van mijn twijfel besluiten we om toch voor de maagband te gaan. Dat kan altijd nog menen we beiden.

Uiteindelijk wordt er nog bloed afgenomen en bloeddruk opgemeten. En dan naar de anesthesist, Dr. Rinia, voor een gesprek.
Dr. Rinia bekijkt de vragenlijst die ik heb ingevuld en ziet dat ik last heb van snurken. Ze vraagt of mijn adem wel eens stokt tijdens het slapen. Ik heb natuurlijk geen flauw idee of dat zo is. Dat ik snurk is mij wel bekend; Peter lijdt daar regelmatig onder.
Ook is mijn (onder) bloeddruk veel te hoog. Zij wil dat ik naar mijn huisarts ga om er voor te zorgen dat met medicatie mijn bloeddruk onder controle wordt gehouden. Ik krijg dan ook een brief van haar mee voor mijn huisarts. Na een aantal weken moet mijn huisarts de bloeddruk metingen naar haar door faxen zodat zij er van verzekerd is dat deze onder controle is. Ook wil ze dat ik mij laat testen op Apneu. Omdat ik op heb geschreven dat ik vaak moe ben, snurk en hoge bloeddruk heb zou ik dit kunnen hebben. (http://www.apneuvereniging.nl/apneu_index.html)

Na een dag in het Rijnstate te hebben vertoeft ga ik uiteindelijk weer naar huis. Het eerste wat ik de volgende dag doe is een afspraak maken met mijn huisarts.
Mijn huisarts schrijft mij plaspillen en bloeddrukverlagende pillen voor en ik moet 4 weken lang mijn bloeddruk bij haar op laten meten. Dat gaat goed, alleen de plaspillen werken naar mijn idee niet echt afdoende en ik krijg ook andere voorgeschreven die uiteindelijk wel goed werken.
Ook verwijst zij mij door naar het Flevo ziekenhuis voor een Apneu onderzoek. Het wachten is nu dus op de oproep van het Flevo. En dat duurt erg lang.

Ik ben zo toe aan de maagband en het duurt zo vreselijk lang allemaal. Maar eindelijk wordt ik opgeroepen. ik moet een nachtje blijven, krijg allerlei elektroden op mijn lichaam aangesloten en moet ook een soort van zuurstof slangetje onder mijn neus. De volgende dag mag ik weer naar huis; de kastjes aan mijn lichaam hebben hun werk gedaan en mogen er weer af.
En nu thuis weer een afspraak maken voor de uitslag van het onderzoek. Ik bel het Flevo en vraag om een afspraak. Dat kan wel maar dat duurt wel een maand want het is vakantietijd. Ik flip helemaal de pan uit want ik heb het helemaal gehad met mijzelf, mijn overgewicht en alle onderzoeken en uitslagen. De secretaresse aan de telefoon krijgt de volle laag; bij deze nog mijn excuus! Maar hoe ik ook mopper de afspraak kan niet eerder dan 5 augustus 2008. Ik zal me er maar bij neer leggen, ik kan niet anders natuurlijk.

Eindelijk 5 augustus. Ik kom binnen bij de KNO-arts en hij verteld me dat ik GEEN apneu heb. Joekiedoe, eindelijk écht groen licht voor mijn maagbandje, ik kan hem wel zoenen. De KNO-arts faxt meteen de uitslag door naar Dr. Rinia. Zelf krijg ik ook nog een kopie en fax deze ook nog even door.
Oh, wat ben ik blij, eindelijk gaat het gebeuren en nu kan het niet echt lang meer duren.