Voor mij de 1e keer dat ik voor de nazorg naar de NOK moet.
We zijn met een groep van (ik geloof) 12 mensen.
Het praten bestaat voornamelijk uit ervaringen uit wisselen. De psychologe die ons de 1e anderhalf uur begeleid is dezelfde die mij in het voortraject te woord heeft gestaan.
We praten over het lichaam dat niet meer veel kan eten en over de geest die nog steeds veel wil eten. En dat is natuurlijk wel zo. In mijn hoofd ben ik nog steeds de eet verslaafde; dat is niet zomaar in een paar weken verdwenen. Mijn avondeten gaat er prima in. En ik heb ook wel genoeg als ik mijn bord leeg heb. Maar mijn ontbijt van 2 geroosterde boterhammen smaakt altijd naar meer. Veel van mijn mede cursisten beginnen 's morgens met pap maar ik ben niet zo'n papmens. Heb het wel gedaan natuurlijk in de vloeibare periode. Bloempap, dat geven ze ook aan baby's. Het is gewoon niet te vreten. Gortepap, ook zo verschrikkelijk. Dus ik heb me aan de havermoutpap gehouden, dat was nog wel te doen.
Na anderhalf uur is het tijd voor de groeps sessie met de voedingsdeskundige. En terwijl we met haar praten wordt iedereen, om de beurt, gewogen en gemeten door de diëtiste. Ook meet ze je bloeddruk op en berekend opnieuw je BMI. Ik ben als een van de laatste aan de beurt om gewogen te worden. En yesssssssssss; ik ben 9,3 kilo kwijt, mijn BMI is 44,5 en ik ben er dolgelukkig mee. Natuurlijk moet er nog heel wat af maar dit resultaat is me nog nooit eerder gelukt in zo'n korte tijd. Gemiddeld vallen mensen met een maagband ca. 10 kilo af in de 1e drie maanden dus ik mag zeker niet mopperen.
De groeps sessie met de fréle voedingsdeskundige, die zoals ze verteld 8 boterhammen per dag eet, is gezellig. Er zitten ook 2 bijdehandjes in onze groep. Van die types die denken alles te weten, je om de oren slaan met op internet opgezochte medische termen en in harmonie leven met hun omgeving (geweldig voor hun maar lul lekker normaal Nederlands zodat iedereen het begrijpt!). Ze zitten er bij met een soort van nonchalange; alsof het allemaal een makkie is. En dan ga ik steigeren hè en dwars tegen ze in. Alsjeblieft zeg; doe normaal, we zitten hier allemaal met hetzelfde probleem en zijn er om van elkaar te leren, elkaar te helpen. Misschien ook niet zo lief van mij maar ik kan er niet zo goed tegen hè tegen dat soort types.
Eigenlijk valt er niet echt veel te vertellen. Je praat over goed en slecht cholestrol, dat je 2 keer per week vette vis moet eten, hoe belangrijk het slikken van multi vitaminen en kalk is als je een maagband hebt en dat beweging een must is. Iets wat we allemaal wel weten natuurlijk.
En natuurlijk moet ook ík meer gaan bewegen, dat staat vast. Maar dan heb ik wel wandelschoenen nodig en die heb ik niet.
Ik ben een hoge hakken mens; geen platte schoen te bekennen in mijn schoenen collectie. Dus die moet ik kopen en dat is niet makkelijk. Ten eerste heb ik zwemvliezen (breed als de pest die voeten van mij). Dan heb ik ook nog een hoge wreef. En mijn (nu nog) te hoge bloeddruk zorgt voor het vasthouden van vocht. Al deze dingen bij elkaar zorgen er voor dat mijn voeten er niet uit zien als een alledaagse voet. Natuurlijk slik ik plaspillen en dan zie je het vocht wel wegtrekken maar toch, de rest blijft.
En mijn liefje wil zo graag wandelen, over de heide, in het bos, over de boulevard in Scheveningen, op het strand, langs de dijk. Maar ik heb geen goeie schoenen. Dus die gaan we nu kopen, geen flut dingen natuurlijk want daar heb ik de voeten niet voor om flut dingen te dragen. Ook geen gympen want als je altijd op hoge hakken loopt kan je niet in een keer plat gaan lopen. De kuitspier werkt dan vreselijk tegen. Die is na al die jaren op hoge hakken lopen ernstig verkort. Dus rustig aan weer oprekken die spier. Bovendien houd mijn liefje niet zo van vrouwen op gympen. Dus op zoek naar een leuke korte laars met toch wel een klein hakje eronder. Ik heb ze nog steeds niet gevonden en dus nog steeds niet gewandeld langs, over, op en in al die plekken die ik hierboven al noemde.
Ik heb in de afgelopen 6 weken wel een regelmatig eetpatroon gekregen. Voor de maagband deed ik maar wat.
's Morgens niet eten en dan om een uurtje of 2 's middags maar eens wat vaags naar binnen werken. Het liefst tussen van alles en nog wat door, niet even rustig zitten natuurlijk. Maar nu eet ik keurig, gelijk met mijn zoon voor hij naar school gaat mijn twee geroosterde boterhammen, beschuiten of crackers. Om een uurtje of 1 's middags hetzelfde verhaal. En 's avonds kook en varieer ik mijn eten zoals ik nog nooit heb gedaan. Zelfs als mijn zoon er niet is dan kook ik voor mezelf. Nou, dat deed ik 6 weken geleden echt niet. Propte dan gewoon een vage boterham naar binnen. Of ik deed een beroep op één of andere bezorgdienst van vette zooi. En ik moet zeggen, de eetgewoonte die ik nu heb bevalt me prima!
Wat ik wel moeilijk vind is dat ik niet meer mag drinken bij mijn eten. Eten zet uit in je maag als je tegelijkertijd drinkt. En omdat ik nog maar een piepklein maagje heb moet ik dat vermijden. De maag heeft (en ook dat piepkleine maagje dat overblijft na het plaatsen van een maagband) de bijzondere eigenschap uit te gaan zetten bij overeten en dus ook bij het uitzetten van eten. Dus voor mij geen drinken meer een half uur voor en een half uur na het eten.
Nou, ik denk dat het wel weer even genoeg is voor dit moment.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten