Donderdag 6 november 2008: 1e bezoek Rijnstate Arnhem na de ingreep

Vandaag voor het eerst voor controle naar het Rijnstate in Arnhem.

Gisterenavond toen ik voor het slapen gaan Eloy nog even welterusten ging knuffelen zei hij tegen me dat hij het nu toch wel al ging zien dat ik was afgevallen. Ik werd smaller. Hahahahahahaha, de schat. Wat hou ik van mijn knul. Hij is dan wel 14 maar wil nog steeds even lekker ingestopt worden door mams. En mams geniet ervan omdat ze weet dat er een moment komt dat het over is. Dus zolang hij het nog wil ga ik dapper door met instoppen en welterusten knuffelen. Maar mams moet wel normaal doen als er vrienden in de buurt zijn he! Vooral niet zoenen en geen rare dingen zeggen. Alsof ik rare dingen zeg?

Ik moest er om 10.15 uur zijn maar kwam pas om 10.30 uur aan. Om 8.30 uur van huis gegaan. Normaal is het een uurtje rijden maar files, files en nog eens files. De Tom Tom gaf me een alternatieve route. Geweldig, wat een prachtige omgeving heb ik gezien. Echt, wat een genot om daar te wonen zeg. Maar ja, wel te laat in het ziekenhuis. Gelukkig deden ze daar niet zo moeilijk over. Zal gerust wel eens vaker voorkomen want ze komen uit alle hoeken en gaten van Nederland om daar te worden geholpen.

De verpleegkundige waar ik voor controle moest zijn was echt een schatje. Nam de tijd voor je en was oprecht geïnteresseerd in mijn verhaal.
Er is nu 10 kilo af en ik ben 10 cm in omvang (buik) kwijt. Dat vond zij een geweldig resultaat in twee maanden tijd. Wel moet ik nu een afspraak maken om mijn maagbandje strakker te laten spuiten omdat ik nu toch wel weer meer kan eten dan in het begin. Ik zei nog tegen de verpleegkundige dat ik bang was dat de band misschien geslipt was. (Over je maag heenzakt omdat hij niet strak genoeg zit) maar daar hoefde ik niet bang voor te zijn omdat ik dan wel anders had gezeten, gelopen, gelegen etc. Dat doet namelijk behoorlijk pijn, je wordt misselijk en moet dan linea recta naar het ziekenhuis om geopereerd te worden. De band zit trouwens ook aan je maag vastgemaakt. Het meer kunnen eten komt omdat het vet rond je maag als eerste verdwijnt. Daar schijnt bij overgewicht een behoorlijke vetlaag omheen te zitten. Logisch dat het bandje dus losser gaat zitten en als dat zo is (wat bij mij het geval is) wordt het tijd om de eerst cctjes zoutoplossing er in te laten spuiten.

Ik vroeg haar hoeveel cc er bij de operatie was ingespoten. Dat bleek niets te zijn. Dit doen ze omdat je maag geïrriteerd is na de operatie en je lichaam als bescherming vocht er naar toe stuurt. Als voorbeeld gaf ze je knie. Als je die stoot komt er vocht in je knie. Dit doet je lichaam om de wond of kneuzing te beschermen en de tijd te geven om te helen. Een soort van stootkussen er omheen dus. Als ze de maagband dus tijdens de operatie zouden vullen dan zou het zo maar kunnen gebeuren dat je hele maag afgesloten raakt. En dat is niet leuk, dat doet pijn en je kan meteen helemaal niets meer eten. Ze vullen hem wel tijdens de operatie om te kijken of er nergens een lek zit maar ze halen het er ook weer meteen uit.
Mijn operatie heeft in totaal een uurtje geduurd. Dat was supersnel zei ze maar dat kwam omdat alles zo voorspoedig verliep. Geen bloedingen etc.

Lieve mensen, ik ben nog steeds zo gelukkig dat ik dit heb laten doen.
Nu morgen de Obesitas Kliniek in Hilversum bellen om een afspraak te maken voor opspuiten. Ben reuze benieuwd hoe dat gaat. En of ze mijn ventiel meteen kunnen vinden. Hahahahaha.